لخ لخ کنان خودم را میرسانم به آشپزخانه. دیر بیدار شدهام، یک ساعتی هست که رفته سر کار و چای توی قوری یخ کرده است. از روی تنبلی، کتری برقی را فقط با یک لیوان آب پر میکنم تا حتی معطل جوش آمدن آب هم نشوم. چای کیسهای را که میاندازم توی آب جوش و عطرش که بلند میشود، میبینم تنها نشستهام جلوی بوفه دانشگاه و در برابر تابش مستقیم آفتاب چشمم را تنگ کردهام و زل زدهام به هیچ. سوز سرما رفته است تا مغز استخوانم و از دهان و لیوان چای بخار بیرون میآید.
جرعه اول را که سر میکشم، نشستهام روی موزاییکهای سرد دانشکده و چای تنها پناه من برای فرار از خوابزدگی است.
جرعه دوم، توی پارک منتظر نشستهام منتظر تا بقیه برسند.
جرعه سوم، پایینتر از بساط باقالی و لبو و عدسی داغ، تکیه دادهام به سنگ، چای هورت میکشم و الاغ بی رمقی که جلویم ایستاده را نگاه میکنم که صاحبش با گوشی موبایلش سرگرم است.
جرعه چهارم، رسیدهام به بالای کوه و شهر دود زده را نگاه میکنم و هیچ در حدقه چشمانم نقش بسته است. صدایت را میشنوم که میپرسی یک لیوان دیگر بریزم؟
عطرت به مشامم میرسد، چشمانم را میبندم، عمیق نفس میکشم و عطرت را در سینه حبس میکنم. نفس را که بیرون میدهم و چشمانم را که باز میکنم، ایستادهام وسط آشپزخانه و فقط لیوان خالی چای مانده است.