آدمها در من جا میمانند. لشکری از آن ها که دوستشان داشتهام کوچهها، خیابانها و شهرها را با من طی میکنند. از جلوی خانه دایی بزرگه که رد میشوم، با پیژامه و زیر پیراهنی خنک ایستاده باغچه جلوی در را آب میدهد. گاهی پیراهن آبی آسمانیش هم تنش هست، یکی از همان پیراهنهای آسمانی که کهنه شده بود و میداد روی لباسمان بپوشیم و برویم شاتوت بچینیم و دست آخر پر می شد از لکههای خونِ شاتوت. چقدر پیراهن به تنمان بزرگ بود، چقدر دایی از نظرمان بزرگ و با وقار بود.
باغچه جلوی خانه را که آب میدهی، رد شلنگ آب را دنبال میکنم، به خانهات نمیرسد، میرود در خرابههای ساختمان نیمه کارهای که چقدر بدقواره و زشت است. طاقت ندارم ببینم خانهات را خراب کردهاند. عزم رفتن که میکنم نگاهم به نگاهت گره میخورد. لبهایت تکان نمیخورد، ولی با نگاهت حرف میزنی: میبینی درخت های تاک را بریدند؟ گلهای محمدی را چرا با خودتان نبردید؟ پیکان نارنجی را هم فروختند؟
فروختند دایی جان، همان سال که رفتی... خانه را هم چند سال بعد فروختند. تو که نبودی چندبار دزد آمد، شمشیر و لباس نظامیات را هم برده بود. باغچه را آب نمیدادند، آخرین بار که آمدم گلدان گل محمدی و تاک ها خشک شده بودند. باغچه برهوت بود، اما لک خونِ شاتوتها هنوز روی زمین بود. دلم میخواست دراز بکشم توی راهروی وروردی که آفتاب بزند به شیشه های رنگی و نورهای قرمز و زرد و سبز بیفتد روی صورتم، ولی بزرگ شده بودم! توی خانه چرخ زدم، اتاقت هنوز بوی بچگیهایمان را میداد. دلم میخواست بروم قایم شوم لای لباسهایت، یا بروم توی انباریِ پشت آشپزخانه در گوشه تاریکش پنهان شوم، ولی حیف که بزرگ شده بودم. سراغ پیراهنت را گرفتم، گفتند پوسیده بوده انداخته اند دور؛ ولی من پوشیدمش، هنوز هم برایم بزرگ بود.
دایی جان رد شدن از جلوی خانهای که در آن نیستی سخت است؛ رد شدن از جلوی خانهای که حالا دیگر اصلا وجود ندارد. دایی جان، ولی تو در من جا ماندهای، همه شهر را با تو قدم میزنم، گاهی هم میبینمت که مأیوس و نا امید نگاهم میکنی.