نویسنده:پگاه غلامی
در دفتر نظامی تاریک و سنگینی که بوی کاغذ و فراموشی در آن پیچیده بود زن با کت و دامن نسکافهای اش وارد شد دامنش تا زانواش میرسید و جلوی آینه قدی در گوشهای به آرامی موهایش را مرتب میکرد ، وارد اتاق شد ، با بویی دلنشین که چون عطر بهار در هوا پخش میشود خاطراتی شیرین را به ذهن میآورد .
آخ …چشمانش ، چشمانش دریچهای به دنیای راز آلود عشق بود .
زن گفت : شما هم به موسیقیهای استاد بنان گوش میکنید ؟ عجیبه، اینجا؟
خسرو ناگه از افکارش دست کشید و نگاهش به چشمان سیه زن که چون مرداب افراد را گرفتار میکرد گره خورد،با تعجب و لبخند گفت : بله ، خیلی عجیب زیبا میخونند.
زن با شور و شوق ادامه داد ، موزیکهاشون سرشار از احساس غم و شادیه هر کدومشون یه داستان دارند که میتونن دل آدمی رو به تپش بندازن.
خسرو نگاهی دوباره بینداخت و حس کرد که در عمق صحبت هایش چیز خاصی نهفته است.وی گفت : به نظر میاد که عشق به موسیقی شما رو خوب میشناسه و البته همچین جایی برای یک خانم مناسب نیست به خصوص اگر متاهل باشه.
نگاهم به انگشتر نگینی اش که بر روی دستکش به خوبی خودنمایی میکرد دوخته شده بود، بی تردید متاهل بود .زن نزدیک شد ، نزدیک و نزدیکتر ، بوی گلهای خوش عطر و رایحهای از چوب درختان کهنسال به خوبی حس میشد . در آن لحظات، همه چیز پیرامون محو شد و تنها زیبایی خاصی که در چشمانش نهفته بود باقی ماند.
در فکر زن چه میگذشت؟
:خسرو با موهای خاکستری و سفیدش و چهرهای که گذر زمان در آن نشسته بود در حالت گیج و مبهم به من زل زده بود و در انتظار یک کلمه از سوی من، خواستم سوالش بی جواب نماند که البرز شتاب زده وارد شد و گوشهای از دامنم را در دستان کوچکش فشرد
.
خسرو غرق در افکار…
چهرهاش برایم آشناست نگاهش پر از عشق و نگرانی است دلم میخواهد بیشتر او را بشناسم، با ملایمت دستم را میگیرد و میگوید« پدر» ، پدر ؟! چه کلمهای سرشار از محبت ، اما من در دل دارم که چه کسی است و چرا انقدر برای من مهم به نظر میرسد ، در نگاهش موج نگرانی و عشق را میبینم و میدانم که برایش مهم هستم حتی اگر او را نشناسم .
خسرو مات و مبهوت مانده بود ،خیلی سریع البرز را در آغوش کشیدم و با گذاشتن پاکت نامهای آنجا را ترک کردیم، کاش در آن لحظه آخری نامم را نمیپرسید تا با بغض و اشک در چشمانم بگویم ،«پور آندوخت»
بعد از خروج پوران و البرز خسرو پاکت را باز و شروع به خواندن کرد:
در این روزهای سرد و بی رحم وقتی به چشمانت نگاه میکنم ،میبینم که نور آن خاطرات پر عشق کم کم محو میشود. احساس میکنم که در دنیای دیگری زندگی میکنی ،جایی به دور از عشقمان…
این نامه را مینویسم حتی اگر کلمات ابزار بی اعتباری به نظر بیاید .امروز دورانی که خاطرات در تاریکی محو میشوند ممکن است عطر عشق من به یاد تو نرسد ،میخواهم بدانی عشق من به تو هرگز کم نخواهد شد ،حتی اگر حافظهات از من خالی شود قلبم همیشه برای تو خواهد تپید.
آلزایمر مانند سایه ای شوم بر زندگی ما افتاده است ، لحظههایی که ناممان بر لبت نیست گویی عطر عشقمان به باد میرود. این روزها پسرمان هم به بیماری سختی دچار شده است ،هر لحظه که از او دور هستی دلم میخواهد به آن روزهای که در کنار هم مشغول بازی و خنده بودیم برگردیم. این مصیبت ما را از هم جدا کرده و دیگر هیچگاه نمیتوانیم به آن عشق پاک و زیبا برگردیم. امیدوارم به یاد بیاوری که چقدر دوستت داشتم و خواهم داشت ،اما این دوری برای هر سه مان بهتر است .اینکه او را به یاد نمیآوری هر روز حال پسرمان را بد و بدتر میکند،گاهی فقط سر تکان میدهی و نمیدانی که من چقدر برایت جنگیدهام.گاهی این ملال و خستگی مرا از پای در میآورد٫ بخند و بدان که همیشه دوستت دارم حتی اگر مرا نشناسی .
عشق همیشه فراتر از حافظه است و در دل باقی میماند اگرچه که در ذهن فراموش شود .
با تمام وجود و عشق: پوراندخت ،همسرت چه ها به خسروی ما گذشت که حتی چند خال مشکی هم چون برف سفید شد .خسرو مدتها به دنبال همسر و فرزندش گشت اما چیزی دستش را نگرفت و مدام آنها را از یاد میبرد.
……..
یک ماه بعد….
پوران به دیدن خسرو رفت اما این بار مشکی بر تن داشت ،گویی عزیزی را از دست داده بود، آری ،فرزندش «البرز»
پوراندخت میدانست که این خبر چقدر میتواند دردآور باشد اما باید این حقیقت را با او در میان میگذاشت ،نفس عمیقی کشید، نزدیکش شد و با بغض که اجازه زبان باز کردن را نمیداد گفت :ما ، خسرو ما ، ما فرزندمون را از دست دادیم.
مرد شاهد بود که چشمان یارش به آرامی بسته میشود و نفسهایش تنگ و تنگتر هر بار که نفسش کمرنگتر میشد قلب او به لرزه در میآمد انگار زمان ایستاده بود و تنها صدای قلب زن در گوشهای مرد زنگ میزد ، اشک بر صورتش جاری شد و به دنیای تاریک و بیانتهایی که در پیش داشت فکر میکرد هنگامی که چشمهای همسرش به تدریج بر روی هم فرود میآمد برای او لحظه مرگ و زندگی بود تنها میتواند وعده دهد که هیچگاه یادش را فراموش نخواهد کرد اگرچه که آلزایمرش پیشرفت کند .
مرد تا دلش ترکید فریاد زد ،آنقدری که دل بیگانه هم میسوخت.
پوراندخت زیبای من ،آرام بخواب ،کاش هرگز شما را به یاد نمیآوردم بلکه از شدت غم و اندوهم کاسته میشد .
به قول تورج شعبانخانی عزیز:
تا گلی بر سر ایوان تو پژمرد و فروریخت شبنمی غم زده از گوشه ی چشمان من آویخت
دوری بین من و تو دوری باغ و تماشاست دوری بین من و تو دوری ماهی ودریاست
اما افسوس تو را خواستن خیلی دیر است خیلی دیر است پوراندخت…
نویسنده:پگاه غلامی
تمامی حقوق این اثر محفوظ است.هرگونه کپیبرداری، اقتباس، بازنشر یا استفاده از محتوای این اثر بدون کسب اجازه رسمی از نویسنده، پیگرد قانونی دارد.