بچه که بودم،یواشکی از کتابخانه کتاب دائی جان ناپلئون رو برمی‌داشتم میخواندام،نه اینکه چیز خاصی داشته باشد‌ها ، نه ، صرف اینکه ممنوع شده بودم از دست زدن به آن قسمت کتابخانه . یک جاییش پزشکزاد نوشته بود لیلی یک انسان بسیار زیبا نبود ، یک آدم معمولی بود که به چشم سعید زیباترین و قشنگترین بود،از این مثل‌ها زیاد داشتیم ، لیلی را باید از دریچه چشم مجنون دید ، علف باید به دهان بزی شیرین باشد و قص الا هذا . یادم است آن موقع‌ها هستی یک شب گیر داد که این چیه و چیش خوبه و فلان و هزار جور فحش و نک و ناله و نفرین که خاک بر سرت با این سلیقه ات ، من که اما هپروت بودم ، چیزی جز تو که نمی‌دیدم ، حسی هم جز تو نداشتم . از آن موقع چند سالی می‌گذرد ، نه اینکه هنوز به فکرت باشم‌ها ، نه . فقط اینکه گاه گداری بی ربط یاد این میفتم که جنگ‌ها کردم با ملت و چه عمری هدر کردم که بفهمم رابطه ساختنی است ، نه فرض کردنی .
