دیروز همانطور که زیر نور مورب خورشید روی فرش پذیرایی خانهی برادرم دراز کشیده بودم و خودش و همسر و دخترش در حال انجام کارهای روزمرهی روز تعطیل بودند، به این فکر میکردم که ۱۶ سال مهاجرتم حالا به نظر خواب و تصویری دور و محو است. ده روز است از کوچههای غریبه بازگشتهام به هوای آلودهی آشنا.
اینجا شبیه آرزوهای من نیست ولی خانه است.