سال ۹۲، وقتی پوسترهای نمایش «بیوههای غمگین سالار جنگ» را پشت شیشههای شیرینیفروشی فرانسه دیدم، دلم میخواست به تماشای این تئاتر بروم. نمایشی که «محمدامیر یاراحمدی» نوشته، سال ۸۵ با اجرای گروه دیگری روی صحنه رفتهبود، ولی من آن سالها غرق داستاننویسی، کنکور و مسائل دیگری بودم و درباره این تئاتر چیزی نمیدانستم.
آن سالها گذشت و من نه اجرای سال ۹۲ گروه پارکینگ را دیدم و نه اجرای پرسروصدای سال ۹۵ این گروه را. عادت داشتم وقتی تئاتری را روی صحنه نمیبینم، فیلمتئاتر آن را بخرم تا از تماشایش در خانه لذت ببرم. درباره «بیوههای غمگین سالار جنگ» اما این اتفاق نیفتاد. هر بار میخواستم فیلم این تئاتر با بازی مونا فرجاد، گلاب آدینه و شیرین بینا از کتابفروشی بخرم، یا موجود نبود یا من پول کافی برای خرید نداشتم. حالا بعد از گذشت چند سال، نمایشنامه «بیوههای غمگین سالار جنگ» را در یک نیمهشب بهاری گرم خواندم. دلم گرفت از این همه ظلمی که به زنان میشود و حتی ستم زنان به خود و اطرافیانشان.

بیوههای غمگین سالار جنگ، قصه افرادیست که به اسم دوستی، همسایگی و حتی همخانه بودن، به فکر منافع شخصی خود هستند. مردی که خود را وفادار به سالار جنگ میداند ولی مرگ او را دستمایهای میکند برای بالاکشیدن اموالش. پیرمرد، سه زن از نسلهای مختلف دارد ولی از هیچکدامشان صاحب فرزند نشدهاست. مرد به دروغ ادعا میکند که پیرمرد فرزندی دارد و اگر زنان درباره مرگ او حرفی بزنند، خانه و زندگیشان را از دست میدهند. در نتیجه، زنان تصمیم میگیرند درباره مرگ همسرشان سکوت کنند. ماجرا به همینجا ختم نمیشود و پای پسر جوانی به خانه این زنها باز میشود. پسری که ادعا میکند فرزند سالار جنگ بوده و خرجیاش عقب افتادهاست. در این فراز و نشیبها معلوم میشود که همه این افراد دروغگو هستند اما با دروغشان زندگی تازهای را شروع میکنند.
زنی که بدون عشق با مرد ازدواج کرده، پس از چند سال مجبور است با هوویش در یک خانه زندگی کند. دومین زن به امید آنکه پیرمرد خیلی زود بمیرد و بتواند اموالش را ارث ببرد، با او ازدواج میکند که نقشهاش شکست میخورد. شاید اگر روایت این نمایش مربوط به زمان حال بود، زن دوم طلاق میگرفت اما در زمانی که رویدادهای نمایش اتفاق میافتد، مرگ همسر تنها راه جدایی آبرومندانه یک زوج به حساب میآید.
همسر سوم ممتقیخان یا همان «سالار جنگ»، زنی است که یک دختر دارد ولی دخترش با او زندگی نمیکند. ازدواج او با ممتقیخان، از سر بیپناهی بوده است.

نیمتاج، طلعت و شاپرک، هر سه زنان تنهایی بودند که از همسرشان عشقی دریافت نکردند و روزمرگیهایشان با کار در خانه و صحبت درباره مردم کوچه و بازار میگذرانند. زنانی که حتی از اعلام مرگ شوهرشان ترسیدند و یک خرس را جایگزین او کردند.
امیدوارم این نمایش دوباره روی صحنه برود یا فرصتی دست دهد تا فیلمتئاترش را ببینم.