ویرگول
ورودثبت نام
پارسا سبحانی
پارسا سبحانیدوست دارم شعر بگم و بنویسم. عاشق نویسندگی نیستم اما دوستش دارم
پارسا سبحانی
پارسا سبحانی
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

فصل یک کلبه وحشت

روزی از رورهای دانشگاهی ، بعضی از دانش آموزان تصمیم گرفتند که به اردو بروند. آن ها شب قبل وسایلشان را جمع کردند و صبح زود راه افتادند و تاشب تو راه بودند. نزدیک ساعت 10:00شب به یک دوراهی رسیدند.هیچ تابلویی اونجا نبود و یکی از راه ها درست بود. مردی در نزدیکی آن دو راهی ایستاده بود. آن مرد جاده ی سمت چپ را نشون داد و آن ها به سمت چپ حرکت کردند.وقتی که چند کیلومتری از جاده دور شده بودند ، کلبه ای را دیدند که بسیار بزرگ ترسناک بود . آن ها مجبور شدند که در آن جا بمانند تا صبح به راهشان ادامه دهند . صدای وحشتناک نمی گذاشت که آن ها بخوابند . نا گهان چیزی پشت کلبه تکان خورد . دوتا از دانش آموزان نماینده شدند که پشت کلبه برند و ببینند چه چیزی پشت کلبه تکان می خوره . ناگها هردوی آنان محو شدند . همه ترسیده بودند . جان و نوبل دو دوست خوب هم بودند و و تصمیم گرفتند که به پشت کلبه بروند و ببینند که توی جنگل چه چیزی تکان می خوره.

جان به نوبل گفت :نوبل ! ببین یه سوراخ بزرگ اونجاست . بیا بریم ببینیم که چه چیزی اون توه ؟ شاید دنیای دیگه ای اون تو باشه ، یا پر از عذاهای گرم و داغ باشه ویا پر از همبرگر باشه . به به !

نوبل گفت : باشه بریم.

آن ها باهم وارد سوراخ شدند و دیدند که دوستانشان به دست خرس چشم قرمز ، اسیر شدند .

نوبل دوست داشت که ان ها رو نجات بده ؛ اما با اصرار جان که می خواست به راهشان ادامه دهند، نرفت .

دوست هایشان فریاد می زدند : کمک ، کمک

ناگهان خرس سر هر دوی آن ها رو خورد و خون سر آن ها همه جا رو پر کرد ...

نوبل از دست جان برای اینکه نذاشت که دوستانشان رو نجات بده ، خیلی عصبانی بود. نوبل و جان با ناراحتی زیاد به راهشان ادامه دادند .

ناگها ن جان در دره ای به ارتفاع 100متر پرت شد . نوبل با ترس از آن جا فرار کرد و جان را از یاد برد.

نوبل از همان راهی که آمده بودند به سمت کلبه رفت ؛ اما صدایی در جنگل می آمد .

( نوبل ! تو من را ول کردی . من تورا نفرین می کنم)

ناگهان گردن بندی که به دست جان نفرین شده بود ، از آیمان به زمین افتاد .

نوبل جلو رفت وگردن بند را برداشت ؛ اما گردن بند صدا های عجیبی داشت :

(یو ها ها ااا یو ها ها ها ااااا)

گردن بند به دست نوبل چسبیده بودو رها نمی شد ، نوبل مجبور شد که همان جا بنشیند تا صبح زود به کلبه برگردد .

صبح شد و نوبل با گردن بند نفرین شده به راهش ادامه داد .

در راه گیاهان و درختان عجیبی را می دید که از آن ها خون بیرون مب آمد.

ترسیده بود ؛ اما مجبور بود که کلبه را پیدا کند.

ناگهان به یک دوراهی برخورد کرد که یکی به کلبه می رفت و یکی به بزرگ ترین جنگل تاریک دنیا می رفت .

او به فکر جاده ای که آن مرد به آن ها نشون داده بود افتاد:

(دست چپ)

اما اون نمی دانست که در اون سمت دست چپ کلبه ودست راست جنگل است.

خلاصه ، نو بل به دست چپ رفت.به جنگل تاریک ، جنگل حیوانات خونین .

در آن جاده به جای شب ، صبح و به جای صبح، شب بود. کلا همه چی مخالف هم بود.

نوبل فهمید که راه را اشتباه آمده ئ ناراحت به زمین افتاد .

بعد از 2 ساعت مردی پیر و فرسوده کنار نوبل نشست وگفت :

(این نقشه را ببین و راه درست را انتخاب کن)

بعد از گفتن این حرف پیرمرد محو شد .

نوبل نقشه را باز کرد و دید که اعداد :

(2,32,15,28,4,11,1,15,49)

نوشته شده و یاد نکته ای که معلمشان به آن ها گفته بود افتاد:

(هر وقت عددهای معناداری را دیدید، بدانید که آن ها حروف الفبا هستند که به عدد نوشته شده اند)

نوبل این کارا کرد و با اعداد جمله ی :

(به سمت راست)

را یافت .

به سمت راست حرکت کرد و چشمش به نور خورد و شتابان به سمت آن رفت.

۱
۳
پارسا سبحانی
پارسا سبحانی
دوست دارم شعر بگم و بنویسم. عاشق نویسندگی نیستم اما دوستش دارم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید