آه ای جاگِرناتِ بزرگوار!
تو را از زمان انقلاب صنعتی بر سر میدان‌ها و شاهراه‌ها می‌گذاشتند، موتورهای دیزلی و ذغال‌سنگی‌ات هم اسباب حرکتت بود و هم گرمای دل شهر را فراهم می‌کرد، قامت چهارده متر و هشتاد سانتی‌ات ابهت ویژه‌ای داشت. هیچگاه نفهمیدم که مهندسان کارخانه چرا ارتفاع دودکش‌ها را بیست سانت بیشتر نگرفتند تا پانزده متر رُند شود.
گمان نمی‌کنم این هم از پی زرنگیشان برای حفظ متریال باشد چون آنقدر تکه‌هایت سنگین و ضخیم هستند که از دمونتاژ تو صرف نظر گردند و رهایت کردند تا زنگ بزنی، بپوسی و ویران شوی
قرن‌ها می‌گذرد، سوخت تو تمام شد اما همچنان آتش درونت روشن است. از تو می‌ترسند!
جاگرنات، با اینکه تبدیل فارسی اسمت در تلفظ با معادلش در انگلیسی متفاوت است اما برایم شیرین می‌نماید، نه مثل "هرماینی" که به هر دلیلی ویدا اسلامیه تصمیم گرفت "هرمیون" مکتوبش کند!
چه می‌گویم؟
جاگرنات، خواستم بگویم امروز درباره‌ی خود آموختم که ادراک شرایط، آدمی و روابط بسیار برایم اهمیت دارد. آموختم که هیچ‌چیز سیاه و سپید نیست، می‌توان بد بود و خوب بود، می‌توان درک شد، باید درک کرد
هر دو سوی نزاع داستانی برای روایت دارند که به نوعی ارزشمند و قابل درک است
اما
بزرگترین امای امشب این بود که نقطه‌ی اوج این ادراک پیدا کردن فهمی از جناح است
همانطور که من می‌دانم برای ساخت، نگهداری و راه‌اندازی تو هزینه‌های مالی و جانی گزافی پرداخت شده، ضررهایی چند صد برابر سود، آلودگی‌های غیر قابل بازگشت
من آدم‌ها را بابت تصمیم رها کردنت درک می‌کنم، حق دارند
اما من همیشه طرفدار تو هستم، بودم و خواهم ماند
