در وهلهای از زندگی هستم که حس انزجار درون قلبم بیش از پیش خود را نمایان میسازد. چندین سال اخیر سعی کردهام که این حس را صرفا درون خود نگه دارم و اجازه ندهم کسی آن را به چشم ببیند و احساس کند. اما نفرت درون من بیش از ظرفیت قلبم و روحم است به طوری که گاهبهگاه توانایی عقب نگهداشتن آن را ندارم. در حال حاضر در شرایط مشابهی قرار دارم و این اتفاق باعث شده از بسیاری از وظایفی که بر خودم محول کردهام سر باز بزنم. این موقعیت عمیقا بر شرایط روحی و احساس کمالگرایی من سنگینی میکند که این موضوع خود یک بحث دیگر است.
پنهان کردن حس نفرت درونی من از تمامی آدمها نیازمند ایجاد نقابی بر چهره بود که تا حد زیادی موفق بودهام. نقابی از همدلی و مهربانی. نقابی از جنس اهمیت به دیگران. صورتی خندان و حس شوخ طبعی عمیق که در هر موضوعی میتواند نکتهای خندهآور پیدا کند و لبخند بر لبانم بیاورد؛ تا حدی که شوخیها و مضحکهها میتوانند در موضوعاتی بسیار ناراحتکننده باشند. در پس این نقاب، بیاهمیتی نسبت به تمامی رنجها، عذابها و احساسات دیگران است. کلمات جاری بر زبانم سرشارند از حس نگرانی عمیق نسبت به موقعیت دشوار طرف مقابل ،که ناشی از ادب و احترام است اما قلبم ذرهای احساس ناخوشی ندارد؛ بیاهمیتی کامل. در مواردی ابراز همدردی، نشات گرفته از عدم ایجاد حس بد در طرف مقابل نسبت به خودم است.
این نوشتهها تا حد خوبی توانستهاند تیکهای از وجود من را توصیف کنند. اما شیوه ایجاد این نقاب دروغین برای من، دفن کردن خود در انبوهی از کارهاست که حتی فرصت کافی برای انجام دادن آنها را نداشته باشم. اینگونه حتی زمان فکر کردن به حس عمیق داخل قلبم را هم نخواهم داشت. زمانهایی مثل حال دچار خستگی روحی و جسمی میشوم و از انجام کارها سر باز میزنم که نتیجه این امر لبریز حس نفرت درون قلبم است. این خستگی تنها میتواند یک عامل بیرونی داشته باشد و آن هم یک آدم است!
در پس تمامی این زشتی و سیاهی، نقاط روشنی هم وجود دارند. کسانی که صادقانه به خوشحالی آنها اهمیت میدهم. کسانی که حتی از بعضیهایشان آسیب دیدهام و در رابطه با آنها قسمت تاریک و روشن قلبم در جدل با یکدیگر هستند. و در بین این افراد فردی وجود دارد (یا شاید داشت) که به لبخندش اهمیت میدهم (میدادم)، خندهاش مایه خوشحالی من میشود (میشد) و غم او غصه من را به همراه دارد (داشت) و همین فرد باارزش (بیارزش) دلیل اصلی خستگی من و افتادن نقاب از چهرهام است. در حذف این فرد از زندگی مردد ماندهام.
اما درس بزرگی گرفتم. باید بیش از قبل مراقب کنار رفتن پردههای دروغ از شخصیت حقیقیم باشم و امیدوارم متنی مشابه در آینده ننویسم و در پنهان کردن تنفر خود از آدمیان موفق باشم.
پانوشت: این نوشته یک متن احساسی و عاطفی نیست و ابدا عشق و علاقه در آن جایی ندارد.