دوست

داشتن فردی کنار خود که بتوانم عمیقا او را دوست بنامم، موهبتی است که از آن همواره بی‌بهره بوده‌ام. این امر به دلیل آن است که نقطه مشترک، علاقه مشترک و حرف مشترک با هیچ یک از اطرافیانم پیدا نمی‌کردم. در طول این سال‌ها رفته رفته بر حس تنهایی درونم افزوده می‌شد تا جایی که دیگر اهمیتی برای آن قائل نبوده و این حس را پذیرفته و دوست می‌داشتم. تنهایی باعث می‌شد بتوانم خود را وقف اموری کنم که به آنها علاقه دارم، اموری که هیچ کس به آنها علاقه‌ای نداشت. پیشرفت همراه با تنهایی برای من نقطه قوتی شده بود که آن را محکم در آغوش گرفته بودم. این سِیر زندگی تا به الان ادامه داشت تا آنکه تحولی در زندگی من رخ داد. اتفاقی زیبا که تا لحظه مرگ در دل خود برای خودم نقل خواهم کرد. یک دوست.

آشنایی با او غیرمنتظره بود؛ گویی رشته اتفاقات در هم پیچیده و به ظاهر نامرتبط به یک روشنایی در زندگی من منجر شده است. او کسی است که احساساتش را حس می‌کنم، عواطفش را درک می‌کنم و زندگی او را در دنیایی دیگر در همین جهان زندگی می‌کنم. درباره تمام علایقم می‌توانم با او صحبت کنم بدون آنکه حس کنم مرا قضاوت می‌کند. درباره احساساتم می‌توانم با او صحبت کنم زیرا حس می‌کنم او می‌فهمد. البته هیچگاه این امر به حقیقت نمی‌پیوندد زیرا نمی‌خواهم تاریکی قلبم، روشنی زیبای درون او را کم نور کند، بلکه بالعکس، می‌خواهم غم او، غم من باشد تا همیشه دلش روشن بماند. ملاقاتمان تبدیل شد به زیباترین خاطره‌ای که در طول عمر خود داشته‌ام. زمانی که ذوق او را دیدم، شخص درونم شادی وصف نشدنی را تجربه کرد که در چهره خودم پدیدار نشد. احساسات درونیم به ندرت در جهان مادی صورت پیدا می‌کنند. ای‌کاش او هم خوشحالی من را از خوشحالی خودش می‌دید و امید دارم که از این موضوع گمان بد نبرد. بسیار حرف‌های ناگفته‌ای ماند که بیان نکردم و ای‌کاش به او می‌گفتم. با تمامی اینها، خوشحالم. عمیقا خوشحالم که او را می‌شناسم.

نمی‌دانم دست تقدیر ما را به کجا خواهد برد اما هر کجا باشد، او دوست من خواهد بود و محبت بی‌بدیل و خالص من همراه او. امیدوارم باز هم او را ملاقات کنم، باز هم بتوانم خوشحالیش را ببینم و باز هم بتوانم مایه‌ی شور و شوق او باشم.