سال 1666 ايزاك نيوتن به اين نتيجه رسيد كه نيروي شگفتانگيزي در سراسر عالم وجود دارد كه وي آن را گرانش (جاذبه) ناميد. خود نيوتن گفته است كه مشاهدۀ سقوط سيب از درخت، نخستين تلنگر به وي براي كشف نيروي گرانش بود.
البته نفس سقوط سيب از درخت براي نيوتن عجيب نبود؛ چراكه او ميدانست نيرويي مرموز تمام اجرام را به سوي زمين ميكشد. آنچه توجه نيوتن را جلب كرد، مفهوم «فاصله» بود.
نيوتن انديشيد كه اگر آن سيب از بالاي كوهي مرتفع هم رها ميشد، باز سقوط ميكرد و به زمين ميخورد. يعني آن نيروي اسرارآميز چنان نيرومند بود كه سيب را نه فقط از بالاي درختي دو متري، بلكه از بالاي كوهي دوهزار متري هم به زمين ميكشاند.
درخت سیب نیوتن در باغ گیاهشناسی دانشگاه کمبریج
چگونه عبور اینشتین از فیزیک نیوتن به تولد مفهوم «سیاهچاله» منتهی شد؟
از اينجا توجه نيوتن به ماه جلب شد و حدس زد كه همان نيرويي كه سيب را به سمت زمين ميكشد، با ماه نيز چنين ميكند. پس چرا ماه به زمين سقوط نميكند؟ حدس دوم نيوتن اين بود كه ماه با حركتي سريع به سمت بيرون، يعني به سمت فضا، كشش آن نيروي شگفتانگيز زمين را خنثي ميكند.
حدس بعدي نيوتن اين بود كه همين نيرو زمين را در مداري گرد خورشيد نگه ميدارد. نيوتن اين نيرو را «گرانش» (جاذبه) ناميد و آن را جهاني دانست. يعني گفت چنين نيرويي در تمام هستي وجود دارد. بنابراين ايزاك نيوتن نظريۀ خود را «قانون گرانش عمومي» ناميد.
مطالعات و تاملات بعدي نيوتن وي را به اين نتيجه رساند كه علاوه بر فاصله، جرم نيز نقش مهمي در كشش گرانشي ميان اجسام دارد. يعني هرچه اجسام بزرگتر و پرجرمتر باشند، كشش گرانشي آنها بر ساير اجسام بيشتر و اندازهگيري آن امكانپذيرتر است.