چند وقتی میشود که دغدغهام تصمیمگیری و تجزیه و تحلیل قبل از آن شده است. مدام در تلاشم تا ارزیابی کنم که آیا بهترین تصمیم را با توجه به شواهد گرفتهام؟ هربار به خودم شک میکنم. این اواخر اما در ارزیابی خودم را ناتوان ارزیابی میکنم. جهتگیری و تورش ذهن آدمی در وزندهی به عواملی که در برآورد تصمیم نهاییاش تأثیر گذارند قابل توجه است. قسمت حیرتانگیز این ماجرا آنجاست که بررسی این تورش نیازمند عینکی علمی ساخته از جامعهشناسی و روانشناسی و کمی شناخت از کارکرد مغز و نحوهی تصمیمگیری است.
کتابی در دست خواندن دارم با عنوان «بازداشتگاه صورتی» که همین عوامل دخیل در نحوه درک کردن و عمل کردن انسانها را توضیح میدهد.
هر چه بیشتر پیش میرم به نقش اراده کردن بیشتر شک میکنم. چیزی که برداشت میکنم از تمام فرآیند تصمیمگیری واقعیتی غیرارادی است. البته کتب متفاوتی در زمینهی بهترین تصمیمگیری و یا چگونه تصمیم میگیریم نوشته شده است، اما باید توجه نمود که تمام آنها مدلهایی برای انتقال راحتتر این فرآیند و ایجاد زبانی مشترک برای صحبت کردن در این خصوص نوشته شدهاند تا مگر بتوانند کمی ما را با این فرآیند پیچیده آشنا کنند و بلکه پشنهادهایی در خصوص تقویت منبع پشت پردهی تصمیمگیری را ارائه دهند.
تا اینجا باشد این نوشته، ما بقی دغدغهام را در نوشتههای بعدی ادامه خواهم داد. تا آن زمان شما برایم از سفر ذهنیتان در فضای تصمیمگیری بگویید.