مدتی درگیر بودم تا دلبری برگزینم. متوجه شدهام که این ترکیب معنای اشتباهی را به ذهن متبادر میکند. در واقع، خطایی منطقی در آن نهفته است. دلبر را من نمیتوانم بگزینم. نه من، که هیچکس نمیتواند. اوست که دلربایی میکند. برعکس مسیر طبیعی تلاش مضحکی میکردم.
سمت شغلی زندگیام پر از ابهامات و درهمتنیدگیهایی است که خستهام میکند. زمانی همهٔ خرده فعالیتهایم پیروزیبخشاند، و این دوچندان سرم را خوش میکند. دیگر زمانی، کارهایم عبث یا ناموفق پایان میپذیرند؛ که ذهنم همهجوره این را به سلاحی بدل میکند و در تخریب من به کار میبندد.
مادرم از شهرستان آمده است و هفتهای را ماندگار است. خالهام با بچهی کوچکش مهمانمان شده است.این رویداد برایم دو جنبهٔ پسندیده و ناپسند دارد. اینکه مادرم را بعد از مدتها میبینم، بسیار فرحبخش است. همچنین خالهام و دختر ۶ماههاش را بسیار دوست میدارم. دو مورد بالا موافق مِیْلم است. چندین هفته تنها در خانه زندگی میکردم و به شلوغی عادت ندارم؛ در نتیجه بخش ناپسند من حواسپرتی دائمیای است که از محیط شلوغ به من تحمیل میشود.
تلاطم محیط خستهام کرده است؛ با این همه، فراغتی اگر حاصل شود، با خیال تو جواهرنشان میشود. به قول شاعر، تویی که گرفتهای شهر دل. کس دیگری هم نخواهد بود.
بعد از تو هیچ در دل سعدی گذر نکرد
وان کیست در جهان که بگیرد مکان دوست
«سعدی»
لیلا جانم، این بود تمام احوال اخیر من. از خودت بگو جانک من. بگو در کجای جهان مُصرّانه به خَرق عادتهای جهان امروزی در تلاشی. بگو آخرین مطلب فلسفی و ادبیای که خواندهای چه بوده است. برایم از فلسفهی ترس بگو. از فلسفهی تنهایی بگو. از ملال. از مفهوم نگاه آدمی عمیق به جهانی چنین تاریک بگو. «با این غروب از غم سبز چمن بگو». بگو ای یار. بگو که «دلم تنگ شده». بگو اگر روزی بر کنارهی آزادی دستدردست قدم بزنیم، برایم از چه سخن خواهی گفت. اگر دستم دور کمرت باشد، دور حوض بزرگی، نشسته میان بوستانی، از شعرهایی که میخوانی بگو. از مفاهیم عاشقانهیمان بگو. احساساتم اوج گرفتهاند و من نمیتوانم که از فعل «بگو» دست بکشم. در تمنای گفتن توام. در تمنای شنیدن صدایت و خواندن قَلَمت هستم، که با صرافت و دقتورزی تمام کلمات را بِهگزین کرده باشی. چشمها و گوشهایم را به نامهای، سخنی یا جملهای نوازش کن. «من آن توام مرا به من باز مَده».
حسابی مراقب خودت باش. الهی، من فدای تو بشوم. تندرست و رواندرست باشی عزیزکم.
دوستدار تو؛
بُلو.
۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۰