در واقع اسم این نوشتار میتونست «پانصد سر سردرگم» هم باشه ولی خوب اگه منظور من رو از عنوان متوجه شدی پس احتمالا به راحتی بتونی باهام همراه باشی.
من کی‌ام ؟ سوالی که بین همه مون مشترکه اما نحوه پاسخ دادن بهش از نظر من عمده شخصیت مون رو در طول زندگی شکل میده. بذارید یه مثال بزنم. من در یک خانواده ای بزرگ شدم که همیشه خدا تو گوشم این زمزمه شده بود که فلانی از این شاخه به اون شاخه پرید و بدبخت شد. تو هم یه رشته رو بگیر تا ته برو یه چیزی میشی وگرنه اگه هی بخوای این ور اونور کنی تهش میشی همه کاره هیچ کاره. ببین پسر اکبر آقا پی ژیمناستیک رو گرفت الان داره واسه انتخابی تیم ملی شرکت می‌کنه. تو چی ؟ یه سال شنا، یه سال بدمینتون، یه سال بسکتبال، یه سال فوتبال، درست رو هم که عین بچه آدم نمی‌خونی آه بچه اصغر آقا رو نگاه المپیاد ریاضی مدال طلا آورده تو اصلا تکلیفت با خودت مشخص نیست اینجوری به هیچ جایی نمیرسی بهت بگم ... زندگی شکل میده. بذارید یه مثال بزنم. من در یک خانواده ای بزرگ شدم که همیشه خدا تو گوشم این زمزمه شده بود که فلانی از این شاخه به اون شاخه پرید و بدبخت شد. تو هم یه رشته رو بگیر تا ته برو یه چیزی میشی وگرنه اگه هی بخوای این ور اونور کنی تهش میشی همه کاره هیچ کاره. ببین پسر اکبر آقا پی ژیمناستیک رو گرفت الان داره واسه انتخابی تیم ملی شرکت می‌کنه. تو چی ؟ یه سال شنا، یه سال بدمینتون، یه سال بسکتبال، یه سال فوتبال، درست رو هم که عین بچه آدم نمی‌خونی آه بچه اصغر آقا رو نگاه المپیاد ریاضی مدال طلا آورده تو اصلا تکلیفت با خودت مشخص نیست اینجوری به هیچ جایی نمیرسی بهت بگم ...
و بله من دقیقا همین بودم تا انتخابی بسکتبال پیش رفتم بعد ول کردم رفتم سراغ درس، المپیاد ادبی رو تا مرحله اول رو قبول شدم ول کردم سراغ کنکور و تا حدی که مهندسی مکانیک امیرکبیر بیارم خوندم و قبول شدم. در حین دانشگاه اول علاقه مند به گرایش کنترل و دینامیک بودم و با عشق همه استاد خوب ها و سختگیر ها رو برمیداشتم بعد یهو دیدم عه سیالات چقدر قشنگ تره کلا باکسم رو سوییچ کردم رو سیالات، یه مدت تو کانون های ادبی فعالیت میکردم ولی با فضای پاتوق طور و آدم هاش حال نکردم اومدم بیرون، یه مدت مشغول کار های سیاسی شدم باز فضاش رو نپسندیدم - اگه بشه خیلی دوست دارم تو یه پستی راجع به همین وضع مسخره کانون ها بگم - الان هم دارم رو هوش مصنوعی و یادگیری ماشین برای طراحی مکانیکی تو یه شرکت با زمینه جامداتی کار میکنم.
خیلی هامون همینیم یا شاید هم بدتر ولی نکته اینجاست که وقتی از خودت می‌پرسی که چی هستی چطور جواب میدی ؟
من که یه مدت با خودم فکر می کردم خوب «جک» بسه دیگه تو از همون اولش هم باید حمله کردی به جایزه نوبل ادبیات الکی خودت رو منحرف کردی و استعدادت تباه شد!
بعد یه مدت میگفتم نه بابا تو یه چیزی تو حدود فاینمن‌ای باید با نظریات انقلابی علم مکانیک رو متحول کنی! این رمان خوندن های مسخره و این بازی کردن ها و سیاسی بازی ها تمرکزت رو منحرف کرد و آینده ات تباه شد !
حالا بماند که یه مدت هم میگفتم من ایلان ماسک بعدی ام !
یه وقت هایی هم بود که به همه این فکر هام فکر میکردم و مدام خودم رو سرزنش میکردم که ببین تو خودت هم نمیدونی میخوای چیکاره بشی. خاک برسرت ! باید همینطور معمولی و بدبخت بمونی !
بعله دوستان شاید این داستان زندگی شما هم باشه... ولی نکته اینجاست که من بالاخره با این قضایا به یک همزیستی مسالمت آمیز رسیدم! و آخرین نتیجه ای هم که بهش دست یافتم این بود که تو یه آدم زنده و معمولی تو این جهانی که این توانایی رو داری که از همه این ها لذت ببری از سمفونی شماره نه بتهوون تا الگوریتم های حل معادلات دیفرانسیل و مطمئنا خیلی ها مثل منن ولی شاید هنوز با خودتون کنار نیومدی.
خطاب به شمایان به جای سرزنش خودتون به این فکر کنید که شما میتونید چقدر از بازه گسترده ای از این زندگی لذت ببرید ! بیخیال معیار های زندگی اجتماعی موفق این دو روز زندگی رو کامل استفاده کنید تموم بشه بره پی کارش !
