
سر فصل خبر ها: غذای ارمنی واقعا جلوی فارسی چیزی برای ارائه نداره، پله برقی های ارمنی یکم زیادی سریع نیستن؟؟؟، مترو های ارمنی چقدر کوچولو و پر سر و صدا و قراضه ان، چراغ های عابر پیاده که رسما باید بدویی که تا قبل قرمز شدن برسی به اونور خیابون، موزه های اینتراکتیو، سینما دوستان، اسپایدرمن روسی، و.د.ف؟؟؟. نرد ها، گیک ها، قوانین مهاجرتی ترکیه و جوانان دهه هشتادی ایرانی مشتغل در کار املاک.، اولین مواجهه با نژاد پرستی، لوکا از ایتالیا، مواجهه با سوال اینکه چرا میخوای بری از کشورت!، خنده، بُهت، چرا باید یکی همچین سوالی رو بپرسه؟، یهو یادت میاد که اون شخص ایرانی نیست، نمیدونی چی بگی، فرار میکنی؟، یا در جستجوی دانش؟، یه چیزی سرهم میکنی، اینا انقدر میهن دوست درومدن یا کلا ارمنی ها همینن؟ نگاه از سر استیصال به نورو، خنده های هیستریک، عوض کردن بحث، صحبت از نولان، پلات داستان ها، الفونسو کوارون، گیرمو دل تورو، بازی، دوباره وضع ایران رو مطرح کردن، نمیدونم چرا نمیخوام راجع بهش صحبت کنم. حس میکنم هرچی بگم اینا هرگز نخواهند فهمید. هرگز درک نمیکنن، به نظرشون دغدغه هام پوچ و مسخره است. جواب کلیشه ای، جواب کلیشه ای، بسه دیگه اشغال بکش بیرون ازمون، لبخندهای نشان از معذب شدن، یکیشون بالاخره فهمید. بحث رو کشوند سمت بازی های کامپیوتری دیگه اومدیم بیرون. ادمای خوبی بودن ولی. برگشتیم دم هاستل، گرگور هم پیاده شد. مواجهه با «دیما» تیک تاکر یک میلیونی، ساعت ۲ شب، گشت و گذار توی خیابان های زنده ایروان، بحث ها همون بحث های تیپیک جمع پسران این بار بین المللی. این بار انگلیسی. خوشبختانه همه همینن. چه با پاسپورت ایران چه با پاسپورت روسیه، چه با کانادا و ارمنستان و سوریه. ساعت ۴ صبحه بالاخره برمیگردیم داخل هاستل. من و نورو. اون جا توی لانژ لوکا روی صندلی چرخدارش نشسته داره با موبایلش ور میره. سلام چه خبر داستان تو چیه؟ داستان من اینه، لوکا میخواد یکی دو ماه تو ارمنستان زندگی کنه. دانشجوی فلسفه است بیست و یکی دو ساله. ناراحت از اینکه چرا قیافه اش به ایتالیایی ها نمیخوره. ولی نورو خیلی ایتالیایی. نمیشه پرسید چرا روی صندلی چرخداری. ولی تصور میکنی که تو بیست و چند سالگی روی صندلی چرخدار باشی بیای کشور غریب توی هاستل زندگی کنی. خیلی شیرینه. میگم خیلی فرهنگ ما و ایتالیایی ها نسبت به باقی اروپا نزدیکه. با قدرت تایید میکنه. میگه ما جوک های همدیگه رو بهتر میفهمیم. تعریف جالبیه. براش از تجربه یادگیری لاتین و فرانسه و المانی میگم. کلی بحث زبان شناختی میکنیم. واقعا این مبحث رو دوست دارم. ریشه های زبان ها. میگه نمیدونم چرا دختر های ایرانی انقدر باهام لاس میزنن بعد تهش میگن که دوست پسر داریم. دو مورد براش اتفاق افتاده. براش سوال شده که ایا واقعا اینطوریه؟ هموطنان عزیز لعنتی مون. گندکاری هاتون رو هم ما میشوریم. من و نورو جمعش کردیم که نه اصلا کلا اینطورین دخترای ایرانی معنی لاس زدن نمیده. میاد میشمره که مثلا تجربه داشته و کلا این سیگنال هایی که دریافت کرده از اقوام مختلف سراسر جهان فقط یه معنی مشخصی داشته که اصلا دوست ندارم بگم چیا بودن. ولی باز ما جمعش میکنیم. بگذریم. امروز رو تموم میکنیم. روز سنگینی بود.
در اصل اینطوری بود که حال نوشتن نداشتم اما انقدر روز مهم و سنگینی بود که اصلا دلم نیومد. باید مفصلشون رو تو به صورت ویس ضبط کنم.