
اولین چیزی که دو ساعت پیش موقع بیرون اومدن از خونه دیدم سبزی هایی بود که دختر اقای وزیری روی کاپوت تاکسی زردش پهن کرده بود که خشک بشه. بدم نمیومد که صاحبخونه مون یه آدم سایکوپت بود اون موقع میتونستم به اندازه خود تتلو با آهنگ «خانم وزیری» اش ارتباط برقرار کنم. ولی اقای وزیری یه صاحبخونه معمولی بود. احتمالا مثل درصد بالایی از صاحبخونه هایی که مستاجر های دراما کویینشون توی توییتر نیستن.
از ساعت ۶:۴۴ است که بیدارم. منتظر زنگ ساعت ۷ همینطور دراز کشیدم. ساعت هفت و نیم پونهی عزیزم پیام میده که بیداری؟ راه افتادی؟. آرمان و علیرضا خوابن. آب رو توی کتری برقی جدیدی که سپهر برای چشم روشنی این خونه برامون گرفته به جوش میارم. از گوشه کمد یه نسکافه بدون قند پیدا میکنم و با یه نبات که علیرضا از مشهد آورده همش میزنم. این موقعیت و این احوال رو چه به نسکافه رژیمی.
دیشب با بچه ها رفتیم رستوران جنارو توی مرزداران. داییم زنگ زد ولی برنداشتم. فکر کردم بخواد بگه که کی بلیط رفت دارم که بیان بدرقه. اصلا نمیخواستم این اتفاق بیافته ولی الان که فکر میکنم میبینم که چقدر با احوالات و تمایلات الآنم متناقضه. امروز صبح بهش اسمس دادم که شرمنده دیر دیدم میس کالت رو و گفتم شاید خواب باشی دیگه زنگ نزدم. بلافاصله بعدش زنگ زد. فقط پرسید که پول لازم دارم یا نه. گفتم نه مرسی و خداحافظی.
قراره ایستگاه متروی زمزم پیاده بشم. پونه اونجا منتظره. روی در دیوار مترو میشه نوشته مرگ بر رو دید. عموما تیکه دومش پاک شده. هیچ وقت فراموش نمیشه. روی یه سِن که پر از لکه خونه هرچقدر که میخوای ژانگولر بازی در بیار.
رسیدیم به فرودگاه امام. اولین بارمه که سوار هواپیما میشم. فقط منم و پونه. نمیدونم شاید دارم زیاده روی میکنم ولی استرس دارم. پونه کلی خوراکی و تنقلات آورده برام. خدای من که اگه توی زندگیم نبود چقدر تنها و بی کس و کار بودم تو این زندگی. غربت غربت غربت.
ساعت ۱۱:۳۰ از شونصد تا گیت رد شدم. کارت پرواز. ارز مسافرتی بازرسی بدنی. یه در باز کن چند کاره که از سال اول کارشناسی از پاساژ پروانه خریده بودم و چه بطری هایی که باهاش باز نکرده بودم رو هم ازم گرفتن. فکر نمیکنم بشه دیگه پسش گرفت. به هر روی این هم سرنوشت نهایی این در بازکن بود.
فعلا میمونم که سوار هواپیما بشم.