دایی بابام که ما بهش میگفتیم دایی جون و پسر عمو های بابام بهش میگفتن عمو شکلاتی چند روز پیش فوت کرد. در تنهایی سکته کرده بود و یه روز که بابام میره بهش سر بزنه میبینه افتاده روی صندلی با حال داغون و پشتش زخم شده سریع زنگ میزنه به آمبولانس. تو بیمارستان بستری میشه و فردا صبحش دار فانی رو وداع میگه. در تنهایی سکته میکنه و در تنهایی روی تخت بیمارستان میمیره. شاید به خاطر اینه حس میکنم من باید حداقل اون بخشی از زندگیش رو که میدونم بنویسم. نمیتونم و نمیخوام داستان بنویسم. خودم که حوصله خوندن داستان های فضا سازی شده و آرایه های ادبی و این خزعبلات رو دیگه ندارم. این نوشته ها پراکنده هم هستند چون الان که برگشتم خونه هر از چندی یکی یه خاطره ای ازش میگه. ولی سعی میکنم تا جای ممکن زمان اتفاقات روند منطقی ای داشته باشه.

مادربزرگم (ای کاش یادم بمونه از خاطراتش بنویسم) تنها دختر خانواده بود. فکر کنم پنج شیش تا برادر داشت. هرکدوم از این برادر ها به اسم حاج کاظم، حاج رحیم، حاج رسول و غیره شناخته میشدن به غیر از این یکی. ما بهش میگفتیم دایی جون مادر بزرگم میگفت ممد حسن. ممد حسن برادر وسطی بود. نه کربلا رفت نه مکه اما تا دلت بخواد هلند و فرانسه رفته بود. هر بار هم که میرفت برای خواهر زاده ها و برادر زاده هاش پشمک و شکلات میاورد. And thus Amoo Shokolati and Daei Joon he became.
مادربزرگ من هم آخرین فرزند خانواده بود. یعنی احتمالا دو سه تاشون از ممد حسن بزرگتر بودن و سالیان سال پیش فوت کرده بودن و بعد ممد حسن بود و دو تا برادر دیگه و مادربزرگ من. اون دو تای دیگه الان توی هلند و آمریکا زن و زندگی دارن. دایی جون از قبل از انقلاب منشی رییس دانشگاه تهران بود تا مقداری بعد از انقلاب، بعدش هم بازنشسته شد. همیشهی خدا هم میگفت که من بودم که پول هلند رفتن رحیم رو دادم. من بودم که بلیط آمریکا رفتن رسول رو خریدم. همیشه معتقد بود که اینا بهش اونقدری که باید احترام نذاشتن و زندگی شون رو به من مدیونن و اینها. من که از حقیقت ماجرا بی خبرم. الله اعلم.
دایی جون در بیست و چند سالگی یک دل نه صد دل عاشق یک «آذر» نامی میشه. اگه اشتباه نکنم یه مدت هم رابطه شون جدی میشه و بعدش «آذر» بهش خیانت میکنه و این میشه که تا همین چند روز پیش تنها زندگی میکنه.
دایی جون خیلی هم پولدار بود. ولی یک سری اخلاق خاص داشت. خیلی قضایا پیچیده تر از اونه که بخوام یه اسم ساده روی این خلق و خوش بذارم. مثلا خانواده من (بابام و عمه ها و عموم) (در ادامه هربار که میگم خانواده معمولا منظورم همینه) معتقد بودن آدم خسیسیه. به نظرم نمیشد به این سادگی همچین اسمی روش گذاشت. به این خاطر میگم که کلی پول به خیریه ها و موسسه هایی مثل بیماران کلیوی و اینا میداد اما موقع مشکلات مالی اعضای خانواده که میشد. فقط بهونه میاورد. مثلا یکبار یک مشکل خیلی بزرگی تو خانواده ما اتفاق افتاد طوری که همه رو به شدت درگیر کرد. این شخص به راحتی میتونست حلش کنه. فکر کنم یه مقداری هم کمک کرد. البته یکی از عمه ها هم اونجور که من فهمیدم یه کلاه گشاد سرش گذاشت. ولی لحظه ای از منت گذاشتن سر ما توی هر جمعی فروگذار نمیکرد. تو خانواده ما که تقریبا بهش دائم فحش میدادن و میدن. دوست ندارم اینجا طوری بنویسم که اینطور حس کنید که آدم بدی بوده. مُرده و چرا باید از یه آدم به غیر از دیکتاتور جماعت بعد از مرگش به بدی یاد کرد. انما الله اعلم.
یه خاطره ای که برای بار سی و چهارم راجع بهش شنیدم این بود که یه سال تصمیم گرفت با خانواده ما یعنی بچه های تنها خواهرش بره عید دیدنی. مثلا پنج شیش سال پیش. مثل اینکه اینطوری بوده که هرجا میرفتن ممد حسن میوه ای، شکلاتی، آجیلی برمیداشته میذاشته تو جیبش. یه بار که احتمالا کتش روی زمین بوده یه نفر پا میذاره روش و کیوی له میشه تو جیبش. بعد موقع رفتن ممد حسن که دست میکنه تو جیبش و با یه کیوی له شده مواجه میشه که کل کت گرون و کلاسیکش رو به گند کشیده شروع میکنه به داد و هوار و داستان درست کردن. عمه ام میگه دایی جون داد میزد که کی رو کت من پا گذاشته و عمه ام در جوابش میگفته که کی آخه تو جیب کتش کیوی میذاره. (این جا جاییه که عمه ام انتظار گرفتن خنده از حضار داره. من هم نا امیدش نمیکنم. بقیه هم نا امیدش نمیکنن) موقعی که زنده بود این خاطره همراه با خنده و فحش بهش بود. الان ملت فقط یه لبخند میزنن.
مامان من پرستاره و تقریبا هر کس تو این خانواده حداقل یک بار کارش گیر مامان من افتاده و الحق که کار همه رو راه میندازه تو بیمارستان های شهر. دایی جون هم استثنا نبود به خاطر همین دیدگاه دایی جون نسبت به خانواده ۴ نفری ما مثبت بود. مامانم میگه تو این بازه زمانی که من تهران بودم هربار که میرفتن پیشش میپرسیده که آقای مهندس چطوره ؟ آقای مهندس چیکار میکنن و این طور التفاتات. بعضی وقت ها که مامانم کتلت درست میکرد میبردیم و به اون هم یه دیس میدادیم. «خدا بیامرز هم هربار میگفت که بازم از اون کاتلت ها برام بیار خیلی خوشمزن.» دایی جون به کتلت میگفت کاتلت.
دایی جون و مال و منالش یه جورایی نماد قارون و ثروتش بود توی خانواده. این ضرب المثل رو هم میگفتن راجع بهش که «نه خود خورد نه کس دهد. گَنده کند به سگ دهد.». تو این مدت یکی از عمه هام این ضربالمثل رو که زمان زنده بودنش هم پشت سرش میگفت، دوبار در دو مجلس دیگه تکرار کرد.
یک داستان دیگه راجع به دایی جون اینکه خیلی اهل ادبیات و تاریخ بود. یه خونه خیلی قدیمی داشت تو یه محله قدیمی و با اصل و نسب شهر. همه خونه های اون محل رو کوبیده بودن و آپارتمان ساخته بودن ولی این قبول نکرده بود. خونش یه زیرزمین هم داشت که به دانشجو جماعت اجاره میداد. هربار من میرفتم خونش با کلی شوق و ذوق بخش های مختلف خونش رو به من دوباره و دوباره نشون میداد. یه اتاق داشت به اسم اتاق حافظ. توش پر از کتاب های مربوط به حافظ و عکس حافظیه و یه رحل بود که روش غزلیات نفیس حافظ گذاشته بود. یه جایی توی هالش رو هم شبیه قهوه خونه ها درست کرده بود با کلی عتیقه و سماور و قلیون و استکان نعلبکی و اینطور عتیقه جات. اگه اشتباه نکنم عروسک های مینیاتوری از قهوه خونه چی و لات و لوت های اون زمان هم گذاشته بود کنارشون.
ولی آشپزخونه اش ویرونه بود. سقفش داشت میریخت. توی کابینت ها و یخچال ارج اش هم پر از غذای مونده و آشغال پاشغال بود. میگفت که از میراث فرهنگی شهر اومدن دنبالش و میخوان خونه اش رو بخرن ازش. من که نفهمیدم آخرش داد به میراث فرهنگی یا نه ولی اصلا اونجا دیگه قابل زندگی کردن نبود. این بود که رفتن بالا شهر و یه خونه لوکس براش خریدن. والله اعلم. یه بار هم من رو تنها کشید کنار و اینطور گفت که «اگه خواستی میتونی دوست های خانم ات رو هم بیاری اینجا باهم تنها باشید.» و یک خنده شیطنت آمیز. منم گفتم باشه حتما.
یه بخشی از پولش رو هم داد به بخش اطفال بیمارستان بزرگ شهر. اونا هم بنرش رو زده بودن توی بخش که از این خیّر گرامی تقدیر و تشکر کنن. وقتی مادربزرگم اونجا بستری بود من برای اولین بار اون بنر رو دیدم و عکس گرفتم و گذاشتم تو گروه خانوادگی. بعدش نمیدونم چی شد و چی زد به سرش که پاش رو کرد تو یه کفش و پولی که به بیمارستان داده بود رو پس گرفت. اونا هم بنرش رو از اونجا کندن. مرحوم خیلی تکانه ای عمل میکرد این اواخر.
سال پیش هم به خواهرش ۵۰ میلیون پول داد و بعد دو ماه یهو پاش رو کرد تو یه کفش که پسش بگیره. مثل اینکه اول پدرم و عمه ها بهش توجه نکردن بعد رفته پیش بقیه فامیل و آبروریزی کرده که اینا پول من رو پس نمیدن و پولم رو بالا کشیدن و این ها. از اون موقع بود که دیگه روابط به صورت خیلی رسمی تیره و تار شد. پولش رو هم پس دادن.
تا قبل از کرونا هر از چندی میومد به خواهرش سر میزد یا ما میرفتیم یه سری بهش میزدیم. بلافاصله که کرونا شروع شد در خونش رو بست. نه خودش رفت بیرون. نه اجازه داد کسی بیاد تو. از اون موقع (دو سه سال پیش) دیگه ندیدمش. اندکی حسرت ناک شدم الان. کاش یه بار حداقل میدیدمش.
سال پیش هم که برگشته بودم خونه یه بار زنگ زده بود خونه ما که مهدی جان(بابام) من خیلی تنهام من میترسم بمیرم من خیلی میترسم و این ها. بعد بابام زود میره دم درش و هرچی در میزنه در رو باز نمیکنه. اول نگران میشه که نکنه چیزیش شده بعد میبینه اومده پای پنجره یه نگاه انداخته و رفته. بابام هم در حالی که همینطور بهش فحش میداده بر میگرده خونه. روابط باز هم تیره تر باز هم تار تر.
خیلی سال پیش بهم گفت بیام همون خونه قدیمیش و ازش عکس بگیرم. کلی عکس گرفتم. گفت اینا رو چاپ رنگی کنم بدم بهش. گشادی کردم و این کار رو نکردم. چند باری بعدش هم گفت. باز هم گشادی کردم. ناراحتم.
با اینکه در خانواده ما ادم خیلی منفوری بود. ولی من به شخصه هیچ بدی ای ازش ندیدم. من احتمالا آدم ساده ای ام. ولی خوب پیر بود و تنها. آدم پیر و تنها عقلش رو از دست میده. البته احتمالا اخلاق خیلی خاصش هم در این تنها بودنش بی تاثیر نبود. چند باری یادمه قبل از تیره و تار شدن روابط با پدر مادر من رفتن خواستگاری ولی روی هرکدوم عیب گذاشت که این دنبال پول منه. اون خیلی پیره و قس علی هذا.
ولی به هر حال خدایش بیامرزاد. دوست ندارم پستم ژورنالیستی و برای جذب مخاطب و این ها باشه و عکس های خیلی جالبش رو نمیذارم. احتمالا این رو نوشتم چون میترسم. شاید چون حس میکنم اگه اینو بنویسم همین بلا سر من نمیاد. الله اعلم