
کندن و رفتن هیچوقت آسون نیست. چه قرار باشه بکنی بری به یه پانسیون که از در و دیوارش کثافت میباره. چه بهترین اتاقا و بهترین خونه ها.
حتی واسه منی که شیش سال گذشته خونه به دوش بودم هم آسون نیست. هربار که اینجا رو ترک میکنم یک بار میمیرم. هر بار بدون کمترین اغراق. پس کی قراره آسون بشه؟ میگن خیلیا آرزوشون همینه. خاک بر سر بدبختشون که آرزوشون این کثافته. هیچ چیزی معنی نداره. هیچ چیزی ارزش پاره شدن نداره. اصلا هیچ چیزی ارزش نداره.