ویرگول
ورودثبت نام
پرنیا کوچکی
پرنیا کوچکیهنرجوی عکاسی که به دنبال مفاهیم روانشناسی و فلسفه میگرده کمی از زندگی با چاشنی فکر هام و عکس هام :)
پرنیا کوچکی
پرنیا کوچکی
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

انسان خیالی

دوربینم دستم بود بعد مدت ها اون حس خوب عکاسی اومده بود سمتم  خیالم ولی پیش عکس ها نبود 
 بین جمله هاش که میگفت نگاه کن فرق بین عکس با این فیلتر و . . . 
 مداوم داشتم به این فکر میکردم که انسان چقدر موجود عجیبه  ممکن روز ها ماه ها و سال ها یک مسیر رو پیش بگیره و هیچ کسی هم بهش نگه فلانی حواست کجاست راه داری کج میری ته این راه اون چیزی نیست که فکر میکنی
  گفت ببین وقتی روی ابر ها میگیری میتونی چند درجه اون ها رو روشن تر ببینی  دیدم روشن تر شد 
 اما خب ذهنم گفت تو اتاق تاریک نشسته بودی  خودت میدونستی باید بلند بشی چراغ روشن کنی  
ولی خب هی میگفتی تاریکی رو دوست دارم قشنگه با شمع قشنگ تر میشه 
 مواظب چشم هات نبودی که یه وقتی از اون تاریکی با نور کم آسیب میبینه 
 خب آخه میدونی می‌گویند چشم‌ها پنجرهٔ روح است. 
و خب روح خیلی مهمه شنیده ام که  آدم اگر یکی رو پیدا کنه 
که واقعا حس میکنه شبیه خودشه رهاش نمیکنه
 نمیدونم چقدر درسته ولی خوب میدونم آدما اگر دوست داشته باشن
 کنار ما دوام بیارن  هر جور که این‌ زندگی بچرخه هرچقدر که بالا پایین بشه  اون آدما باهاش کنار میان
 کمک میشن  راه حل میگن  همین که شاید اصلا بگن بیا باهم حلش کنیم  
داشت میگفت عکاسی از ابر ها بدون این فیلتر‌ اصلا خوب نمیشه  
فکرم گفت کاش آدما هم یه فیلتر داشتن که اون احساس های ارزشمند شون خدشه دار نمیشد  اما بعدش
خود ذهنم گفت : تا خدشه دار نشه که یاد نمیگیری باید مراقب شون باشی میشه خوشحال بود که خدا اونقدر 
دوست داره ادم ها رو که به موقع یسری اتفاق ها برات رخ میده دیگه این تو هستی که باید حواست جمع کنی 
گفتم اره همش درسته حالا بیا من یه عکس بگیرم از اون ابر های خوشگل البته از داخل ویزور دوربین تو
دوربینم دستم بود بعد مدت ها اون حس خوب عکاسی اومده بود سمتم خیالم ولی پیش عکس ها نبود بین جمله هاش که میگفت نگاه کن فرق بین عکس با این فیلتر و . . . مداوم داشتم به این فکر میکردم که انسان چقدر موجود عجیبه ممکن روز ها ماه ها و سال ها یک مسیر رو پیش بگیره و هیچ کسی هم بهش نگه فلانی حواست کجاست راه داری کج میری ته این راه اون چیزی نیست که فکر میکنی گفت ببین وقتی روی ابر ها میگیری میتونی چند درجه اون ها رو روشن تر ببینی دیدم روشن تر شد اما خب ذهنم گفت تو اتاق تاریک نشسته بودی خودت میدونستی باید بلند بشی چراغ روشن کنی ولی خب هی میگفتی تاریکی رو دوست دارم قشنگه با شمع قشنگ تر میشه مواظب چشم هات نبودی که یه وقتی از اون تاریکی با نور کم آسیب میبینه خب آخه میدونی می‌گویند چشم‌ها پنجرهٔ روح است. و خب روح خیلی مهمه شنیده ام که آدم اگر یکی رو پیدا کنه که واقعا حس میکنه شبیه خودشه رهاش نمیکنه نمیدونم چقدر درسته ولی خوب میدونم آدما اگر دوست داشته باشن کنار ما دوام بیارن هر جور که این‌ زندگی بچرخه هرچقدر که بالا پایین بشه اون آدما باهاش کنار میان کمک میشن راه حل میگن همین که شاید اصلا بگن بیا باهم حلش کنیم داشت میگفت عکاسی از ابر ها بدون این فیلتر‌ اصلا خوب نمیشه فکرم گفت کاش آدما هم یه فیلتر داشتن که اون احساس های ارزشمند شون خدشه دار نمیشد اما بعدش خود ذهنم گفت : تا خدشه دار نشه که یاد نمیگیری باید مراقب شون باشی میشه خوشحال بود که خدا اونقدر دوست داره ادم ها رو که به موقع یسری اتفاق ها برات رخ میده دیگه این تو هستی که باید حواست جمع کنی گفتم اره همش درسته حالا بیا من یه عکس بگیرم از اون ابر های خوشگل البته از داخل ویزور دوربین تو
۷
۰
پرنیا کوچکی
پرنیا کوچکی
هنرجوی عکاسی که به دنبال مفاهیم روانشناسی و فلسفه میگرده کمی از زندگی با چاشنی فکر هام و عکس هام :)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید