سلام من پرنیا شایا هستم، یازده سالم هست و می خواهم راجب یک چیز مهم که همین چند روز اخیر فهمیدم با بقیه درمیان بگذارم.
دوستان من می گویند که من ادم مهربان و دلسوزی هستم و امیدوارم واقعا اینطور باشد.به نظر من هر آدمی حتما یک دوست صمیمی دارد.
خب حالا میرم سر اصل مطلب: من در کلاس علوم اولین پژوهش گروهی را خواستم آغاز کنم معلم هر کدوم از ما را در گروه های مختلف قرار داد و من پیش بقیه دوستانم در یک تیم نبودم. خیلی ناراحت شدم ولی سعی کردم که با این مشکل رو به رو بشم و قلبه کنم خیلی خیلی سخت بود اما چاره ای نداشتم. خلاصه در اخر پژوهش به نظرم چیز خیلی خوبی نتونستیم اراعه بدیم.
شخصیت من:
من با اون گروه جور نبودم چون شخصیتم با اونها فرق می کرد من یک دختر مرتب، باهوش، مهربان، خوش قلب و دوست دارم همه کارم درست و سر وقت انجام بشه البته یک خورده هم شیطونم با این حال شخصیت من با گروهم جور نبود. اصلا و ابدا☆☆
چند روز گذشت و ما یک پژوهش جدید داشتیم من از معلم پرسیدم که این دفعه قراره با چه گروهی باشم؟
و خب اون جواب خیییییلیییی بدی به من داد اون گفت که یک بار سر پژوهش اول گروهاتون رو مشخص کردم و تا آخر سال باید با همون گروه ادامه بدید.من حسابی جا خوردم خیلی سخت بود که باور کنم قراره تا اخر سال با این گروه باشم اما دوست های من که باهم توی یک گروه دیگر بودند خوشحالی می کردند اولش ناراحت شدم اما بعدش فهمیدم که اونهایی که به خاطر ناراحتی من ناراحت نشدند و منو دلداری ندادن دوست واقعی من نخواهند بود اما بعضی ها مثل کسانی که اصلا منو نمی شناختند (کسانی که تو گروهم بودند) منو دلداری دادند و فهمیدم من دوست هایم را خوب انتخاب نکرده بودم و کسانی که تازه دوست های من شده بودند بهترین ها بودند♡♡