ویرگول
ورودثبت نام
𐎠𐎶𐎼𐎫
𐎠𐎶𐎼𐎫https://t.me/ushahin_in_iran
𐎠𐎶𐎼𐎫
𐎠𐎶𐎼𐎫
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

خون نامه زمین

از آنان که پوشش و خو و خوی و پیوندِ خویشاوندیِ خویش را با بادِ هوسِ روز و عربده‌ی نمایشگاه‌های مجازی دگرگون می‌کنند، منشِ آدمی و مهر و جوانمردی مخواه؛ که اینان نه بر بنیادِ جان، بل بر لرزشِ هوس ایستاده‌اند، و هر که بر هوس ایستاد، با هر وزش، رنگی دیگر می‌گیرد.

اگر زمانه فرمان دهد که پدر را باید کیسه‌ی زر دید، پدر برایشان کیسه‌ی زر می‌شود؛ و اگر بانگ برآید که پدر را باید مردِ رنج و نانِ عرق‌ریخته خواند، همان زبان به ستایشِ رنج او گشوده می‌شود. اگر رسم بر این رود که خویشان، تاراجگرانِ دارایی‌اند، آنان نیز جامه‌ی شکوه بر تنِ دروغ می‌پوشانند؛ و اگر فردا همان خویشان را مایه‌ی پشت‌گرمی بخواهند، همانان را به تختِ نیکی می‌نشانند. اینان نه داوری دارند، نه درون؛ آیینه‌اند، لیک آیینه‌ای که هر رهگذر، چهره‌ی خویش را بر آن می‌کشد.

چندان بنده‌ی جلوه و گرایش‌اند که اگر امروز پوششی خوار و نازیبا را آراستگی بنامند، بر تن می‌کنند، و اگر فردا جامه‌ای رنج‌آور و تنگ را نشانِ برتری بشمارند، تنِ خویش را در آن می‌فشارند؛ نه از سرِ پسند، بل از بیمِ ماندن از گله‌ای که راه را دیده نمی بینند و تنها گردِ هم می‌دود.

در این هنگامه‌ی شگرف، هر سو که می‌نگرم، انبوهی یک‌صدا بانگ می‌زنند که ما نیکیم و دیگران تباه، ما روشنیم و دیگران تیره، ما دلسوزِ زمینیم و دیگران ویرانگر. پس اگر همه نیک‌اند، این همه تیرگی از کجا برآمده است؟ اگر همه پاک‌اند، این همه آلودگی را کدام دست در جانِ این روزگار پاشیده است؟ شگفتا از جهانی که در آن هر کس خود را سپید می‌خواند، اما سپیدی، در هیچ کناره‌اش پیدا نیست.

اگر کتاب‌خوانی نشانِ بزرگی شود، کتاب را نه برای دریافتِ روشنایی، که برای نمایشِ دستِ خویش می‌خرند؛ و اگر فردا فرمان رسد که همین برگ‌های روشن را به آتش بسپارید، همان دست که دیروز بر جلدِ کتاب نقشِ فرزانگی می‌زد، امروز هیزم‌کشِ آتشِ نادانی می‌شود. اینان نه با اندیشه می‌پیوندند، نه با یاد؛ با بانگِ بلندتر می‌روند، هر جا که باشد، هر چند به سویِ تباهی.

و از همین‌روست که دیروز را نیز به یک اشاره از یاد می‌برند؛ گویی ستم اگر نامش عوض شود، دیگر ستم نیست، و خاکستر اگر در تشتِ نو ریخته شود، دیگر بوی سوختگی نمی‌دهد. هر چه به ایشان بگویند، همان را باور می‌کنند؛ نه از آن رو که حقیقت را یافته‌اند، از آن رو که خویشتن را گم کرده‌اند.

از ژرفای دلِ خویش بپرس: تو خود چه می‌خواهی؟ نه آنچه برایت آراسته‌اند، نه آنچه بر زبانت نهاده‌اند، نه آنچه از دهانِ انبوه به جانت فرو ریخته است؛ تو، در آن خاموشیِ بی‌گواه، چه می‌خواهی؟ اگر آدمی از این پرسش بگریزد، دیگر هر چه هست، سایه است؛ و سایه، هرگز صاحبِ چهره نمی‌شود.

آن که راهِ خویش را فراموش می‌کند، تنها از راه دور نمی‌افتد؛ از خویش نیز تهی می‌شود. و آن که از خویش تهی شد، تاریخِ تبار و زبانِ سرزمینش را نیز چون برگِ خشک به باد می‌سپارد. چنین کسی زنده می‌نَماید، اما زیستنش جز دنباله‌ی خاموشِ مرگی دراز نیست.

اگر این سخنان بوی سوختگی در جانت افکند، از آن نیست که واژه‌ها سوزان‌اند؛ از آن است که بر خاکسترِ نهفته‌ی درونت دست نهاده‌اند. برخی واژه‌ها نمی‌سوزانند؛ تنها پرده را کنار می‌زنند تا آدمی آتشِ فراموشیِ خویش را ببیند.

و من برای ستایشِ این فراموشی قلم برنمی‌دارم. من نامِ زخم را زخم می‌گذارم، نامِ ننگ را ننگ، و نامِ این بی‌ریشگی را هر چه باشد، جز زندان نمی‌خوانم؛ زیرا زندگیِ بی‌ریشه، تنها جنبشی تهی در کالبدی خاموش است.

چنان آتشی در زمین افروزم که افروزندگانِ آتش‌های هفت‌هزارساله، سیلاب خونِ خویش را برای فرونِشاندَن آن نثار کنند.

"پارمیس پروینی"

پیامی از نویسنده:

به نامِ آنکه ریشه را می‌داند

من، پارمیس پروینی، «خون نامه زمین»را از دلِ سکوتِ خاک بیرون کشیدم. این نوشته، نه برای نمایشِ کلمات، که برای بازپس‌گیریِ حقی است که در میانِ هیاهویِ امروز، زیرِ پایمان گم شده است.

زمانی که این سطرها را می‌نوشتم، در پیِ آرایه‌های زیبا نبودم؛ در پیِ یافتنِ همان چیزی بودم که لایه‌های زمین در خود پنهان کرده و ما از دیدنِ ساده‌اش کرده‌ایم. «خون نامه زمین » برای من، تنها یک متن نیست؛ سندی است برای بازگرداندنِ حرمت به این خاک؛ چرا که سکوت کردن در برابرِ آنچه بر سرِ این بوم می‌آید، از هر نوشته‌ای سنگین‌تر و از هر بی‌خیالی‌ای دردناک‌تر است.

در بابِ امانت‌داری و حرمتِ قلم:

این نوشته، پاره‌ای از جان و اندیشه‌ی من است. لذا هرگونه بازنشر، اقتباس یا انتشار آن، تنها با ذکر نام نویسنده و کسبِ اجازه‌ی پیشین، رواست. مشتاقم پیش از آنکه کلماتم در جایی دیگر طنین‌انداز شوند، از کیفیت و جایگاهِ نشرِ آن‌ها آگاه شوم تا اطمینان یابم که حرمتِ این «خون نامه زمین» حفظ می‌گردد.

در آستانه‌ی فردا:

این راه، پایانِ مسیر نیست. «خون نامه زمین» تنها آغازِ تلاشی است برای خواندنِ دوباره‌ی زمین. چشم‌انتظارِ نگاهِ ژرف و نقدِ استوارِ شما هستم؛ چرا که یک نوشته، تنها زمانی زنده می‌شود که در اندیشه‌ی دیگری، جانی تازه بیابد.

با احترام،

پارمیس پروینی

تا اطمینان یابم که حرمتِ این «خون نامه زمین» حفظ می‌گردد.

نویسندگیتاریخزندگی
۰
۰
𐎠𐎶𐎼𐎫
𐎠𐎶𐎼𐎫
https://t.me/ushahin_in_iran
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید