شما کیستید؟ کیستید که جامه می‌درید و دارندگان را تهی می‌کنید؟ کیستید که در ژرفای تاریخ فرو نمی‌روید و هیچ نمی‌شوید؟ کیستید که رنج ما را به رنگی خوش‌فام می‌آرایید و به غریبگان می‌فروشید؟ از کدام قماشید که تمام نمی‌شوید و در هر پستو ریشه می‌دوانید و منزل می‌کنید؟ کیستید که از نور آفتاب بیزارید و شب را یک‌هزاره به روشن‌خویان تحمیل کرده‌اید؟ کیستید که از ویرانی هراسان نمی‌شوید. که جنگ، قلب‌تان را نمی‌لرزاند. که با فریاد مادری داغ‌دار فرو نمی‌ریزید. کیستید که خدایتان از کردارتان خشمگین نمی‌شود؟ کیستید که خدایان را به بند می‌کشید، وقتِ جان ستاندن از جوانی آرزومند؟ کیستید که از قتل جوانان ابایی ندارید؟ آیین‌تان کدامین است، شب‌ها در ساحت کدام پروردگار می‌گریید که سیل اشک‌هامان غرق‌‌تان نمی‌کند؟
