
قد کوچک به سختی تا قفل در حیاط میرسید. دامنش خیس شده بود، بس که در گل و لای کوچهها دویده بود تا به خانهی ما برسد و دستپخت مادر را از دست ندهد. من و رباب روی پلهها انتظار مادرم را میکشیدیم که با دستهایی پر از ظرف غذا بیرون بیاید. غذاها را برای ناهار روز بعد کوچو نگه داشته بود. دخترک مادر نداشت. پدر نداشت. تنها در آن خانهی درندشت سر روی بالش میگذاشت. نترس بود. مادر که نزدیک شد، کوچو دست دراز کرد و ظرفهای پلاستیکی را گرفت زیر بغلش. از آسمان رطوبت میبارید. هوا سرد بود. اواسط زمستان سالِ یک هزار و شصت و چند. دستم را آوردم بالا که با نفسم گرمش کنم که دیدم سرخ شده از زور سرما. ناخنهام به کبودی میزد. کوچو آمد در را باز کند، که چیزی به خاطرش رسید. رو کرد به مادر و با شرمندگی گفت «هیزم داری برای نون صبحم؟» مادر پلک گذاشت روی هم. برگشت به سمت مطبخ. فشاری که برای تحمل درد، به لبهاش میآورد را نمیدیدم از پشت سر. رباب داشت از سرما میلرزید. دندان قروچه میکرد. برای فرستادنش به داخل خانه، دست به دامن ارواح خبیث سرگردان در سیاهیهای روستا شدم. خواهرم ترسید و دوید توی خانه. کوچو گفت «خودت هم برو» سر تکان دادم که یعنی نه. یعنی خاطرههای این خانواده را من ثبت میکنم. وظیفهاش را فرشتگان خلقت به من بخشیدهاند. اگر نباشم، کی اینها را برای خواهرزادهاش تعریف کند؟ بعد، نفسهام، مشتهای کوچکم را گرم کردند. چایشیر داغ میخواستم که وقتش نبود. وقتش را چشمهای بیرمق مادر که به سمت من و کوچو میآمد تعیین میکرد. با یک بغل هیزم رسید به کوچک. دستان دخترک برای حمل آن بچهچوبها توان نداشت. با درماندگی، گره روسریاش را باز کرد و انداخت روی دستش. مادر هیزمها را ریخت روی روسری. بعد پارچهاش را پیچید دور سر کوچو. هیزمهای تیغدار، روی موهای پرکلاغیاش نشستند. به سمت در که قدم برمیداشت، با لبخند نگاهم کرد. و سری تکان داد که یعنی من هم شدم بخشی از خاطرات مرضیهی کوچک. خاطرات تویی که اگر نبودی، کی اینها را برای خواهرزادهاش تعریف میکرد؟ خاطرات این خانواده چطور نقل میشد؟