ویرگول
ورودثبت نام
Parmis
Parmisتوی صفحه‌های خالی دفترم جا می‌ذارمت و می‌گم «امروز نمیر»
Parmis
Parmis
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

در باب باور؛ چرا مردی را تماشا می‌کنیم که به فوتبال می‌گوید soccer؟

برای خوندن یادداشت زیر، نیاز نیست که تد لسو رو تماشا کرده باشید.
برای خوندن یادداشت زیر، نیاز نیست که تد لسو رو تماشا کرده باشید.

تماشای تد لسو برای من که فوتبالی و فوتبالی‌زاده‌ام، از عطش و علاقه‌ی بی‌بدیلم به این ورزش شروع نشد. آن روزها که هیولای افسردگی تمام جانم را بلعیده بود، نمی‌دانستم که اپل‌تیوی محبوبم برای ما عاشقان سینه‌چاک این مستطیل سبز، سریالی ساخته تا کاستی‌های سینما و تلویزیون را یک‌شبه جبران کند. نوجوان بی‌پناهی بودم که بخش کوتاهی از سخنرانی یک مربی (که خیلی هم ارتباطی به فوتبال نداشت) مرا کشانده بود به آغاز ماجراجویی‌اش در کشوری دور از خانه. تد در انگلستان غریبگی نمی‌کند. می‌فهمید یعنی چه؟ این مرد که روزگاری به فوتبال می‌گفت Soccer، در لیگ انگلیسی‌ها، هافبک‌هایش را برای سیستم هجومی آماده می‌کند و به دلش ذره‌ای شک راه نمی‌دهد. مردهای بی‌رحم در زمین بازی، و مدیرعاملی که او را برای باختن استخدام کرده، محاصره‌اش کرده‌اند و او همچنان کار خودش را می‌کند.

روزهای طولانی‌ و کش‌دارم به لطف این مرد، به‌‌ چشم بر هم زدنی می‌گذشت و اشک‌هایی که می‌ریختم، از سر بی‌چارگی و تنها ماندگی نبود. مهربانی اشکم را درمی‌آورد. هنوز هم می‌آورد. لسو به مدیر آشفته‌ی باشگاه، مستخدم و توپ‌جمع‌کن آغوش می‌گشاید. حتی وقتی رنج خودش تا مرز حمله‌ی عصبی پیش‌روی کرده، حواسش به دیگران هست. برخلاف خیلی از سریال‌ها که دیده‌ام، دلم برای این مرد نمی‌سوخت، او خود من بود. در محبت‌های کوچکش خودم را می‌دیدم که به بسیاری باج داده بود تا دوستش بدارند و در تنهایی‌اش باز هم خود کوچک‌ترم را می‌دیدم که در نهایت اندوه، همیشه درها را بسته بودم تا به تنهایی جورشان را بکشم. لسو پس از هر سقوط، راهی برای بلند شدن پیدا می‌کند. گرچه همیشه موفق نیست و دستی را برای کمک می‌گیرد. او دوست‌های مهربانی دارد که وقتی دستش می‌لرزد، در آغوشش بکشند و بگویند که نترس. او خود را در معرض همراهی قرار می‌دهد. هرچند مثل اغلب ما، سازوکار دقیق کنار آمدن با اندوه را نمی‌داند، ولی کوکی‌های کره‌ای‌اش حرف ندارند.

تد، در نگاه من نه یک مربی فوتبال، بلکه یک قدیس فوتبالی بود. یک قدیس، که تصورم از کمال یک مربی را زیر و رو کرد. او در سریال، حتی باختن را فرصتی نو می‌بیند. از طلسمی قدیمی در باشگاه، رسمی معنادار می‌سازد و به یک نظافتچی فرصت بلندپروازی می‌دهد. حین دیدن او، پیروزی‌های کوچکی برای خودم می‌ساختم. این بردها، چیزی بیشتر از خوردن یک وعده‌ی غذایی و خواندن چند صفحه کتاب نبود. آن‌وقت نمی‌دانستم، ولی حالا باور دارم که او باور را به من بازگرداند. اینکه اگر دری باز ماند، خودم را سرزنش نکنم و دستی را که از میان در به سویم دراز شده، پس نزنم. شاید به همین دلیل است که او را علی‌رغم علاقه‌اش به soccer دوست دارم.

فوتبالباورتد لسوافسردگیسریال
۴
۰
Parmis
Parmis
توی صفحه‌های خالی دفترم جا می‌ذارمت و می‌گم «امروز نمیر»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید