چهارراه.

توی خیابون‌ها که قدم می‌زنم، وقتی نزدیکِ اون چهارراه می‌شم، چلهٔ تابستون برام زمستون می‌شه. هر قدمی که برمی‌دارم، انگار خزونی که پشت سر گذاشتم رو نفس می‌کشم و نفسم میگیره.

هرچی خیابون‌هارو رد می‌کنم و نزدیک‌تر میشم، همه‌چیز عوض میشه. رینگِ موتورها پنج‌تایی میشن. قد و قامت همهٔ رهگذرها هم قد و قامت تو میشه. یکی رو از دور می‌بینم که شبیه تو قدم‌ می‌زنه، یکی شبیه تو لباس پوشیده، یکی صدای خنده‌هاش، از دور شبیه خنده تو به نظر می‌رسه. ولی از نزدیک قدم زدنش شبیه تو نیست، لباسش شبیه لباس‌هاته، اما خودش نیست، و از نزدیک لبخندش حتی شبیه به لبخند کشیدهٔ و خستهٔ تو نمی‌تونه زیبا باشه.

حتی تو مسیر، یکی رو دیدم که حتی کفشش و نحوه دست کشیدنش توی موهاش شبیه تو بود. شمردم. یک، دو، سه، چهار، پنج، شش. شش بار توی موهاش دست کشید. من رو که دید، مکث کرد. با خودم گفتم حتماً خودتی که این‌بار شناختیم. اگه صورتم رو نشناختی صدامو شنیدی و شناختی دیگه...؟ فرصت کوتاه بود و رد شدم. هیچ‌وقت نفهمیدم اون تو بودی یا نبودی. به چهارراه که رسیدم، موقع گذر کردن از خیابون تموم حواسم به اون دور بود. به اون دور، به همون‌جایی که می‌دونستم هستی. ولی نمی‌تونستم بیام نزدیک. نمی‌تونستم. راهم که به اون سمت منتهی می‌شد از دیدنت می‌ترسیدم؛ وقتی هم نمی‌شد، بازم می‌ترسیدم.

خیابون‌هارو باز هم سرگردون طی کردم.

از دور دنبالت می‌گشتم و نزدیک که می‌اومدم، دیگه نمی‌خواستم ببینمت!

مسئله این بود که من چه تورو می‌دیدم و چه نمیدیدم، می‌باختم...

اگر می‌دیدمت دل‌تنگ‌تر برمیگشتم و اگر نمی‌دیدمت بازهم دل‌تنگ می‌موندم.