
مدتی میشود که از نوشتن در فضای ادبی دست کشیدم. حالا هم نمیدانم چه چیزی برای گفتن دارم. در اصل به جای نوشتن و گفتن ترجیح میدهم انجام داده و درگیر عمل کردن باشم. از دور نظارهگر باشم و در سکوت شنوای حرفها.
گاهی برای از دست رفتهها، درواقع کسانی که یک سال از نبودشان میگذرد، اشک میریزم. یک تلنگر برای جاری شدن اشکهایم کافیست.
و زمانی که به عمقِ این رنج میرسم، انرژیِ زندگی از تنم میگریزد. در چنین لحظاتی معلقم. میان خودم و دنیای پیرامونم. تنها میگذارم که آن شوک که انگار عصبیست بگذرد تا به حالت عادی خود بازگشته و سرِ کارهایم بروم.
نمیدانم چه نوع تغییریست اما از روزمره نویسی در اینجا دست کشیدم. شاید ابرازگریام، ارتباط گیری و اجتماعی بودنم خاموش شده و شاید هم نمیخواهم. نمیخواهم چون حس ناامنی در کمین و شاید در آغوشم است...!
از نصیحت و اندرزگویی و از انتقاد هم دست کشیدم. این من، من دیگریست که نمیدانم چه زمانی پا به عرصهی زندگیام گذاشته اما مرا از خودم راضی میکند و همین کافیست.
به بیانی، سرم آنقدر در لاک خود رفته که گاهی وقت میکنم آن را بیرون آورده و از اطرافیانم خبری بگیرم. در حال حاضر، هیچ چیز جز مسائل شخصیام برایم جذاب نیست. همین اتفاق بود که مدتها برایش تلاش کردم. تلاش برای آموختنش به ذهنم. و حالا که نصبِ برنامه کامل شده، به خوبی اجرا میشود. راضیام!
گاهی دلم برای دلنوشتههایم تنگ میشود. دلم پر میزند برای متنی جدید خلق کردن. اما سنگِ صبورم حالا حالاها دفترم و خط به خطِ آن است که منتظر نشستن مهمانیِ کلماتم است.
انگار به نقطهای رسیدم که تنها نقطهی جنگ است. فرصتِ لغزش و مکث نیست. تنها باید حرکت کرد. ادامه داد.
تشنگیام برای ادبی نوشتن به سیراب شدن رسیده. من میروم تا کلماتم باقی بمانند. به امید خالقی که در قلب من است.