چی میشه وقتی دیدیم استایل کسی قشنگ و منحصر به فرده و به شخصیتش میاد، بهش بگیم و ازش تعریف کنیم؟
چی میشه وقتی یکی پلی لیستش رو پخش کرد، به جای نفرتپراکنی، مودبانه ازش بخوایم عوضش کنه یا صبورانه یه آهنگ متفاوت از سلیقهمون رو گوش بدیم؟
چی میشه وقتی میبینیم یه آدمی چه نزدیک و چه غریبه و رندوم، داره کارشو خوب انجام میده، بهش بگیم تا متوجه بشه تلاشش دیده میشه؟
چی میشه اگه به آدما بگیم امروز خوشگلتر شدی، این مدل مو بیشتر بهت میاد، این رنگ به تنت نشسته یا حتی فراتر بریم و وقتی عمیقتر شدیم بگیم این حرفت رو دوست داشتم، این طرز فکرت برام الهامبخش بود یا ازت یاد میگیرم!
دنیا به اندازهی کافی کثافت هست. چی میشه اگه با این حرفای کوچیک و صادقانه، شده برای چند لحظه آدما رو ذوقزده کنیم؟!
چرا وقتی میبینیم یه آدم حالش با اون آهنگ، با اون استایل، با اون طرز فکر، خوبه، با یه نظر منفی حالش رو میگیریم؟!
همهی ما درونمون جنگ برپاست. غوغاست. پر از فریادهای خاموشه. چرا وقتی یه آدم به سختی با خودش به صلح رسیده و حالش بهتر شده رو با جملات کوتاه و تلخ، بهم میریزیم؟!
چرا اصرار داریم نمک بشیم روی زخمهای همدیگه؟
منم آدم این جامعهام. منم خیلی وقتا حوصلهی خودمم ندارم. منم از این وضعیت اقتصادی و سیاسی و کوفت و زهرمار ناراضی و ناراحتم. ولی برای اون چیزای بزرگ و اساسی کاری از دستم برنمیاد.
فقط میتونم به دلخوشیهای کوچیک چنگ بزنم و ادامه بدم. میتونم یه لبخند و یه تعریف کوتاه و صادقانه به کسی تحویل بدم و شده یکم در حد چند ثانیه حالش بهتر بشه.
لطفا یاد بگیریم که اگه احترام گذاشتن به آدمها، سلایق، عقاید و علایق متفاوت رو نداریم، حداقل سکوت کنیم.
فضای مجازی چه بلایی سرمون آورده که فکر کردیم راجع به هر موضوعی "باید" نظر بدیم. مگه ما کیایم جز چندتا آدم معمولی که چندتا چیز کوچیک برداشتیم و خودمون رو باهاشون مشغول کردیم؟ یا حتی جز اینه که آدمهای معمولیای هستیم که به اجبار دارن یه سری چیزا رو میدن دستمون یا به زور میکنن تو مغزمون که باهاشون درگیر باشیم؟
چیشده که فکر کردیم باید دربارهی هر چیزی نظر بدیم؟ اون هم نه مودبانه و محترمانه، بلکه تلخ و زننده! چیشده که فکر کردیم دنیا دور ما میچرخه؟ چیشده که فکر کردیم حق داریم با حرفامون دیگران رو ناراحت کنیم؟
چرا باید احترام رو با خودخواهی اشتباه بگیریم؟
احتمالا دو حالت داره.
انقدر درگیر بقا شدیم؛ توسط جنگ، تحریمها، فشار اقتصادی و... که وقت نمونده فکر کنیم انسانیت و محبت چی بود؟
یا چون این محبت، ریشه در درونمون نداره، نمیتونه بیرون بیاد و سایهای برای تکیه زدن بقیه به اون تنهی تنومند بشه...
نمیدونم ولی هر چی هست، این فرهنگ و آدماش دارن با این اقتصاد و سیاست به قهقرا میرن.
اوضاع خرابتر از چیزیه که بشه تصورش کرد.
ولی مگه جامعه چیزی جز تکتکِ من و توئه؟ این شاید کمترین کاری باشه که توی این تاریکی میتونیم برای هم انجام بدیم؛ یا قبل از حرف زدن فکر کنیم، یا سکوت کنیم، تا فشارِ دست روی زخمِ کسی نشیم. چه خواسته، چه ناخواسته.
۱۴۰۵/۵/۴
