گاهی خوبه آدم بره سر مزار و یادش بیاد تهِ دنیا همینه. وقتی یاد خاطرات عزیزهای به خاک سپردهات میافتی، یا قبری رو میبینی که نوشته جوان ناکام و قلبت فشرده میشه، خیلی چیزا ارزششون رو از دست میدن.
همونایی که از اولم ارزشی نداشتن و فقط بخاطرشون خودتو اذیت میکردی. همون استرس و اضطرابهای زودگذر، حرص خوردنهای الکی، تلاشهای در حد مرگ، نگرانیهای پیش نیامده و ناشی از آیندهی نامعلوم و هر چیزی که لذت لحظه رو زهرمار میکنن.
مثل وقتایی که زیر سایهی درخت، دراز میکشی و به رقص برگهای سبز و آسمون صاف خیره میشی. همون لحظاتی که زمان متوقف میشه و غرق فکر میشی. غرق همون لحظه. همون لحظههای باارزشی که نکات زندگی رو یادت میارن.
گاهی خوبه زندگی رو با دستهای خودمون متوقف کنیم، ببینیم کجاییم و داریم از کجا سر درمیاریم؛ قبل از اینکه زندگی خودش بزنه پس کلهمون که سرتو از دغدغههات بکش بیرون و ببین چخبره.
گاهی خوبه به خودمون یادآوری کنیم که مسئلههای زندگی برای حل شدن و رشد کردنان؛ نه برای آینهی دق شدنمون.
گاهی بهتره قبل اینکه سرمون به سنگ بخوره، یادمون بیاد که تو این دنیا، هر لحظه رو فقط با خودمون میگذرونیم و اونی که همیشه پیشمونه، خودمونیم؛ پس با خودمون مهربونتر باشیم و خودمونو بین روزمرگی فراموش نکنیم.
اینجوری زندگی یکم راحتتر میگذره و دیگه مشکلات، شکنجه نیستن و به جاش درگیر شدن برای حل کردنشون، مزه میده.
زندگی کردن یه هنره و هر کدوممون هنرمند زندگی خودمون. سعی کنیم در آخر حتی اگه اثرمون برای بقیه چیزی نداشت، وقتی خودمون نگاهش میکنیم بگیم، میارزید. با وجود همهی اون سختیها، ناامیدیها، ادامه دادنا، گریه کردنها، میارزید. حتی اگه تهش مرگ باشه.
۱۴۰۴/۳/۲
#شب_نوشت
