
قدمهایش را بیهدف اما هراسان برمیداشت و تنها دستوری که از مغزش دریافت میکرد یک جمله بود. "فرار کن"
از شدت وحشت، جرئت نمیکرد پشت سرش را نگاه کند. مردمکهای لرزانش، گِل و لای سبزِ جنگل را برای بیوقفه دویدن، میکاوید. به قدری از تعقیب شدن ترس و نفرت داشت که نتواند نفسهای منقطع و سوزشِ قفسه سینهاش را حس کند.
ترس رخنه کرده در رگهای بیتابش، چنان وجودش را در خود بلعیده بود که باورِ آن سرعت از دویدن غیرقابل باور باشد! صدای زوزه مانند و گنگی که بیشتر از بادِ سرد تنش را به لرزه در میآورد، به گوشش رسید.
پایش به کندهی پوسیدهی درختی گیر کرد و سکندری خورد اما قرار نبود مقصدِ نامعلومش را رها کند. پس سرعتش را بیشتر کرد؛ غافل از آنکه با پای خود به دامِ شکارچی میرود! یک قدم دیگر کافی بود تا تلهی پنهانِ زیر برگهای قهوهای نارنجی بسته و واژگون شده، از درخت آویزان شود.
حالا که در عمقِ ترسش فرو رفته بود، ذره ذرهی سفیدیِ چشمهایش در سیاهی فرو میرفت. بعد از آن تقلای بیهوده، دیگر نایی برای کوچکترین حرکت و تلاشی نداشت...
حالا که جانش در دستانِ قدمهایی بود که لحظه به لحظه نزدیکتر میشدند، تقلا چه فایدهای داشت؟! نقطهی بینهایتِ ترس همینجا بود. دقیقا همان قطره اشکی که با غلتیدنش، سوگواری میکرد برای از دست رفتنِ حسی کهنه به نامِ ترس! بالاتر از آن وحشتِ اوج گرفته، بیحسی مطلق است. همچون کسی که شوکِ الکتریکی بر او وارد میشود و جسمی بیجان میماند، در دستِ شکارچیِ نیشخند بر لب!
شکارچیای که میتواند هر چیز و هر کسی باشد! ضعیف کند و خون بریزد! شکارچیای که عاشقِ رایحهی خونِ روح است! روحی که ذره ذره تغدیهی ترسهایمان میشود! ترسهایی نابجا و ناخواسته که زنجیر می شوند بر پای حرکت!
پ.ن: همیشه برام سوال بوده که انتهای وحشتی که توی فیلمهای ترسناک به تصویر کشیده میشه چیه؟؟ بر فرض که اون آدم گیرِ اون قاتلِ روانی، روح سرگردان، جنِ نفرین شده و... بیافته.. تهش که چی؟؟ خورده میشه؟ از ترس سکته میکنه؟؟ اینها سوالایی بودن که آخرین بار که دیدن این قبیل فیلمها رو برای خودم ممنوع کردم، میپرسیدم تا کمتر توهم بزنم و بترسم! وحشتی که یه hsp از تماشای همچین فیلمی بهش منتقل میشه یه تجربهی سنگینه... حالا شما بچهی ۱۰- ۱۱ سالهای رو تصور کنید که یک ماه بیخوابی کشید تا بزرگ شه و متوجه بشه که اون موجودات چیان و چرا پیدا میشن...
خیلی جالب بود برام؛ وقتی کتاب سفر روح رو میخوندم اشاره کرد که این موجودات ترسناکی که توسط فیلمهای هالیوود و غیره به تصویر کشیده میشه درواقع ارواح جوانیان که در طبقهی دوم (احتمالا برزخ) نتونستن منتظر مونسشون برای ورود به دنیای ارواح بمونن و سرگردان شدن.. و بعد برگشتن زمین و آدما رو اذیت میکنن... اینکه چقدر درسته و صحت داره رو به پای اعتبار کتاب زدم اما خب برام جالب بود....