آره خاصیتِ شباست... آره این خصلتِ شبه!
خصلت شب اینه که زخم‌های کهنه‌تو باز کنه!
خاطراتت رو مثل سلاخی کردن روحت از جلوی چشمات میگذرونه... دلیلِ دردهای پنهانت رو یادآور میشه.. زخم‌هاتو بزرگ میکنه، اونقدر که چاره‌ای جز تماشا نداشته باشی... اونقدر که دیگه خودت بیخیال نشی!
خاصیت شب مثل ورق زدنِ یه آلبوم عکسِ قدیمیِ... مثل گوش دادن به یه آهنگ تکراریِ که تمامِ احساسات شکل گرفته‌ی اون زمانِ گذشته رو دوباره یادت میاره! انگار که همین دیروز بوده باشه...
خاصیتِ زخم‌های درمان نشده اینه.... اینکه تا خوب نشن دست از سرت برنمیدارن! دیوونت میکنن، به جنونت میکشن، به بندت میکشن، زنجیرت میکنن و تا وقتی از ته دل گریه نکنی دست بردار نیستن....
زخم‌های درمان نشده انقدر تکرارهای تکراری پیش پات میارن تا بهشون توجه کنی! تا یه موقع بی‌حس و سِر نشی بهشون!
حتی اگه بی‌حس بشی هم بعد یمدت عفونت میکنن و حال خودتو بقیه رو بهم میزنن!
و اگر درمان بشن هم، ردِ زخم‌ها باقی میمونن! برای همینه که گذشته‌ی آدما همیشه دنبالشون میاد... مثل یه سایه دنبالشون میکنه!
و حالا آدمی که با اون سایه دشمنی داشته باشه فقط خودشو داره زجر میده؛ بیخود و بی‌جهت!
زخم‌ها ممکنه عقده‌های نهفته داشته باشن.. عقده‌هایی که شاید بزرگ نشن ولی تا هر وقت که بزرگ بشی کنارتن.... و بی‌اجازه و هر وقت که بخوان خودشونو نشون میدن... اهمیتی نمیدن کنار کی هستی یا کجایی... کار خودشونو میکنن....
همه‌ی زخم‌ها از ناآگاهی روی روحِ عاشقِ کمال‌مون آوار شدن.... تک به تک‌شون بدون هیچ استثنایی....
زخم‌هایی که بیشترشون ناخواسته‌ن و تو مقصر علت‌شون نیستی... اما مسئولِ معلول‌شونی... سخته، تلخه و بیرحمانه....
زندگی همین بود نه؟! زندگی‌ای که بر اساس نابودی و تولد نوشته شده... زندگی‌ای که توی رگ‌هاش درد در جریانه... قلبِ زندگی انگار همینطوری میتپه....
انگار که زندگی تا ما رو از به دنیا اومدن‌مون که به انتخاب خودمونم نبوده، پشیمون نکنه ول کن نیست...
تا وقتی خودت مرهم زخمات نشی، نگاه به ریختت نمیندازه! تا وقتی دست خودتو نگیری به چپشم نیستی! این یه حقیقته!
اصلا چرا باید بقیه دست به زخمای روحت بکشن؟ به اونا چه؟؟
" همه دلشون یه آغوش گرم میخواد
اما ما کسی رو جز خودمون برای به آغوش کشیدن نداریم
راهی جز حلقه کردن دست‌هامون دور تنِ خسته و روح بی‌قرارمون نیست
درمانی جز مرهم گذاشتن روی زخم‌هامون نیست
درسی جز یاد گرفتن از زندگی نیست
راهی جز ادامه دادن نیست
جاده یک طرفه‌ست
مقصد توی مه فرو رفته و انتهاش مشخص نیست
تنها راهِ عبور، همین غارِ تاریکِ پیش روعه
و حتی خبری از دلگرمی و حدسِ نور در اون ظلمات نیست
فقط خودتی و خودت
که باید اشکاتو پاک کنی
دستتو روی دهن ترسات بذاری تا زمزمه‌هاشونو نشنوی
و فقط خودت رو به جریانِ ثانیه‌های نفس‌گیر زندگی بسپاری
سر درِ غار نوشته شده
هیچ راهی جز قوی شدن نداری!"
My AMYGDALA.... :)
#پریسا_اسدی
