الان که دارم این پست رو مینویسم خونهی مامانبزرگمم. همسایهش خونه نبود و خانوادگی شب رو میمونیم اینجا.
یاد اون خاطرات بچگیم افتادم که با دخترعموم با هزاران ذوق و شوق مادر پدرامون رو راضی میکردیم که شب رو بمونیم اینجا. تا خود صبح حرف میزدیم و فرداش مادربزرگم به مامان بابامون میگفت که نذاشیم بخوابه. بابابزرگم بهمون پول میداد و میرفتیم سُک سُک میخریدیم و کلی برای محتواش که جایزه و سیدی بود خوشحالی میکردیم:) حتی یادمه یه بازی تلفنی بود که شرح یک مکان رو میداد و جنایی بود. باید شمارهها رو فشار میدادیم که کارکتر بازی حرکت بعدی رو پیش بره.
الان، چقدر اون روزا دور بنظر میان. چون پدربزرگم پیشمون نیست و دلم خیلی براش تنگ شده. ارتباطم از یه سالی به بعد با دخترعموم سرد و قطع شد و دیگه هیچوقت به صمیمیت گذشته برنگشت. ما دیگه همبازی بچگیهای هم نشدیم.
الان هر دومون دانشجوییم و پیِ اهداف خودمون. تو دوتا شهر مختلف.
دیگه ذوقی ندارم که شب رو اینجا بمونم. دوست دارم برم اتاقم و روی بالش نرمم خوابم ببره. تو دنیای خودم وقت بگذرونم.
همه چیز به طرز دردناکی تغییر کرده. اون روزها خاطره شدن و زندگی تو حالت طبیعی خودش جریان داره و من دارم بزرگ و بالغ میشم.
اما بین روزمرگیهام، دلم برای پدربزرگهام خیلی تنگ میشه. یکیشون رو تو دو سالگی و اون یکی رو تو ۱۴ سالگی از دست دادم. اولی رو یادم نیست. فقط یادمه مامانم میگفت "سر کوچهشون میرسیدیم گریه میکردی که اونجا نریم. چون صدای فریادهای اون روزم، تو رو ترسونده بود."
اما خوب یادمه اون ۵ عصری رو که تو مدرسه بیقرار شدم بدون اینکه دلیلش رو بدونم و بعد رسیدن به خونه و زنگ بابام، اولین بار بود که طعم از دست دادن رو میچشیدم و یادم میموند. مزه مزهش میکردم اون اشکها رو. به وضوح یادمه خط به خط سوره الرحمانی که تار بود بخاطر اشکهام و به شادی روح پدربزرگم میخوندمش. اون لحظه اولین کاری بود که به ذهنم رسیده بود.
اون مسیر کش اومده تو ماشین. اون کفشهای انبوه توی حیاط. صدای شیون و گریههای همه از جمله مادربزرگم.. همه رو یادمه.
اون مدت مثل یه خواب بنظر میرسه. به طرز دردناکی جمع شدنمون دور هم بعد مرگ بابابزرگم رو یادمه. قبل اون هم بود؛ ولی اون بهونه باعث شده بود زمان بیشتری رو با دخترعموها و پسرعموهام بگذرونم:)
حتی یادم نمیره اون بازی "زو" روی کوههای شهرمون که فامیلی بازی میکردیم، روز پنجم از آسمونی شدن روح بزرگ پدربزرگم رو:)
من بچه بودم. درکی از شخصیت آدما نداشتم. نه اونقدری که الان دارم. ولی میدونم خیلی مهربون و دست و دلباز بود. بابام میگه جوونیهاش لجباز بوده. احتمالا نوهش هم به خودش رفته:))
امشب که اینجام خاطراتِ زیادی تو سرم چرخ میخورن اما در نهایت میخوام لذت ببرم از وجود و نفس کشیدن کنار تنها مادربزرگی که برام مونده.
امسال شبهایی هم بود که تو این خونه تا سه، چهار صبح بیدار بودم و برای امتحان نهایی میخوندم. اون شبهایی که اینجا خوابم میبرد تا صبح برای امتحان برم یه شوق خاصی داشتم. با اینکه دیدن قاب عکسهای پدربزرگ و دوتا عمویی که ندیدمشون باعث میشن یه جور غریبی دلم بگیره، اما این خونه مهمون آدمهای زیادی بوده. مقدسه برام.
دیگه اون بچهای نیستم که با دخترعموم بازی و شیطونی کنم. دیگه دارم پا به دوران جوونی میذارم و این گذر زمان عجیب زیباست و غریب!
صدای مهرِ رکعت شمار مادربزرگم تو گوشم میپیچه. چقدر قشنگه نماز خوندنهاشون:)))) چقدر قشنگه اون ایمان و اعتقادی که باعث عبادت پروردگارشون، این ساعت از شب میشه. چقدر وجودشون ارزشمنده، چقدر:))) بغضم گرفته. اگه اتاق خودم بودم حتما اشک میریختم اما الان... یه حسی جلومو میگیره. به هر حال مامانم پشتم خوابش برده و بابام اتاق روبهرویی داره میخوابه. من هرگز پیش کسی اشک نمیریزم. نمیدونم از کِی. اما عادت کردم. اشکهام برای منن. به کسی نشونشون نمیدم.
نظری ندارم حرفهامو به کجا برسونم و تموم کنم. چون حتی نمیدونم چیشد و چطور شروع به نوشتن کردم. فقط دلم خواست این حس و حال ثبت بشه. همین:)
