امروز فهمیدم چه احمقانه به دنبال لذتم در حالی که دنیا پره از درد. چقدر احمقانه منتظر پایان دردها و مشتاق رسیدن خوشیها بودم.
اون چیزی که به من معنا میداد، درد بود. کسی که منو از پوچی نجات میداد، درد بود. اونی که آتیشم میزد برای جنگیدن، درد بود.
خوشی فقط داره دلزدهم میکنه. خوشی داره سردرگمم میکنه و وقتی مستم از بودنش، دست میکنه تو جیبِ مغزم و معناهای زندگیمو ازم میدزده.
یاد جوک "دریا اینه؟ این که همش آبه" افتادم. لذت این بود؟ لذت که بیشتر از درد داره نابودم میکنه!
مشکل اینجا بود که من قدرشو ندونستم. چقدر مضحک و ترحم برانگیزه که محتاج درد شدم برای زنده شدن، بیدار و هوشیار شدن.
نیاز دارم با غم گلاویز بشم و از درد کتکهای سنگین بخورم. کیسه بوکسش باشم تا یادم بیاد کی بودم؟ چرا اینجام؟ کجا میخواستم برم؟ چرا اینجا خوابم برد؟
اونی که باعث میشد حواسمو به گذر ثانیهها بدم و جریان زندگی رو حس کنم، لذت نبود، درد بود! خیلی اشتباه کردم. خیلی!
من الان یه چیزی میدونم که مطلقا "هیچی" نمیدونم! آره. همه چیز رنگ باخته برای دوباره رنگ گرفتن. افکارم، همشون منتظر به قلموی تو دستهام چشم دوختن تا ببینن چه رنگ و رویی به تنشون میزنم. اما من انگار سکته کردم و تنها کاری که از دستم برمیاد تماشا کردنه. من تو اغما فرو رفتم و توی کما دست و پا میزنم. زندگی به سرعت میگذره ولی برای من متوقف شده. چرخ دندههای زندگیم به روغن کاری نیاز دارن تا بچرخن. برای همینه که ساعتم زنگ زده و عقربههاش مثل جنازه روی شمارههای صفحه افتادن.
زندگیم دوباره پوچ شده و بیمعنا! زندگیم دوباره به یه منِ جنگجو نیاز داره چون صداشو میشنوم که از رینگ مبارزه صدام میزنه، اینجا بدون تو وجود نداره. برگرد ما به یه رئیس نیاز داریم.
پوزخند میزنم به افکارم. درد میکشم از نادیده گرفتنِ خواستههای قلبم. زجه میزنم برای ناتوانیای که رخنه کرده رو تنم. بختک انداخته روی روحم.
من فهمیدم برای زنده موندن، نه به آب و غذا، نه به اکسیژن و محبت، نه به توجه و تشویق، نه به لذت و تنبیه نیاز دارم. من فقط یه چیزی از جون زندگیم میخوام. معناشو. اون الماسی که از قعرِ آتشفشانِ سیاهش بیرون میاد! من اونو میخوام.
