آدم گاهی از درد به جایی میرسه که فایده‌ای از آه و ناله نمیبینه؛ پس دیگه تو خلوت خودشم بلند گریه نمیکنه. بیصدا اشک میریزه و تو خودش جمع میشه. تا وقتی دوباره آروم بگیره و یادش بره برای چی گریه میکرده. آدم از درد به جایی میرسه که دیگه میفهمه انتظار یه آغوش یا یه دلگرمی رو داشتن فقط به دردش اضافه میکنه، پرسیدنِ چرا التهابِ دردش رو بیشتر میکنه؛ پس دیگه دردشو فقط تحمل میکنه که بگذره. آدم از درد به جایی میرسه که دیگه سرد میشه و احساساتش میمیره. اینطوریه که شخصیت داستانا و فیلما سرد به تصویر کشیده میشن و بی‌احساس نامیده میشن. آدم هر چقدر برای دردهاش اشک میریزه، دردهاش کمتر درد میکنن. تا وقتی که دیگه اشکی نمونه برای ریختن. یا پر میشی از درد یا خالیِ خالی. آدم وقتی پر میشه از درد، به یه جایی میرسه که دیگه درد رو هم حس نمیکنه. چون میفهمه دیگه فایده نداره. میفهمه این درد درمانی نداره پس به وجودش عادت میکنه. باهاش زندگی میکنه. طوری که دیگه متوجه حضورش نشه. خوبه که آدم به جایی برسه که دیگه چیزی حس نکنه. چون اینطوری راحت‌تر میگذره.
هر بار که یه دردِ تکراری دوباره درد میکنه، میشه آتیش. آتیش برای جنگیدن. جنگیدن برای رفتن. رفتن برای همیشه. از جایی که اذیتش میکنه. از کنار آدمایی که کنارشون اذیت میشه. آدمایی که هیچوقت نمیتونه باهاشون خو بگیره. آدمایی که هیچوقت نمیتونه خودشو جزوی از اونا ببینه. پس زمانشو تنها میگذرونه. و زمانشو برای رفتن میذاره. برای هر چیزی که اونو یک قدم دیگه به رفتن نزدیک کنه. میجنگه، میجنگه. حتی اگه خسته بشه، حتی اگه گاهی دلیلشو یادش بره، حتی اگه واقعا بمیره از خستگی. فقط امیدواره وقتی به تنهایی عادت کرد و کاملا خو گرفت کسی پیدا نشه که خلوتشو بهم بریزه. چون اون موقع شاید دردِ دردهاشو سر اون از خدا بیخبر خالی کنه. چون وقتی که باید محبت ندید. وقتی که باید کسی نبود. وقتی که باید آغوشی نداشت. وقتی که باید حرفی زده نشد. وقتی که باید دیده نشد. پس یه بار دیگه یادش میاره که چرا تنها بود، چرا تنها موند و چرا بازم میخواد تنها بمونه.
آدم گاهی از زیاد دونستن درد میکشه. از دردِ عزیزاش درد میکشه. از اینکه نمیتونه براشون کاری کنه درد میکشه. از خیلی چیزها درد میکشه اما خودش رو با این نیز بگذرد آروم میکنه. با گوش دادن به صدای موسیقی خودشو آروم میکنه که باز ادامه بده. چون میدونه این دردا تموم نمیشن. اینام که تموم شدن، باز جدیداش انتظارشو میکشن. پس ادامه میده چون نفس‌هایی که میکشه میگن باید ادامه بدی. چون دلایل بزرگتری داره. چون مجبوره دلایلش رو یادآوری کنه به خودش تا بتونه سرپا وایسته. چون میدونه الان وقت تسلیم شدن نیست. الان که آخر راهه باید بیشترم ادامه بده چون اجباریه چون کارو اونی کرد که تمومش کرد. پس ادامه میده تا تموم شه. تموم شه و بعدا زخماشم ببنده. قربون صدقه‌ی فهم و درک بالاش بره. و برای درداش اشک بریزه. اما الان نه. الان وقت ادامه دادنه.
#شب_نوشت
#پریسا_اسدی
۱۴۰۲/۳/۲۰
