دارم با تاریکترین قسمتهای وجودم دست و پنجه نرم میکنم که برای الان فقط زخمیترم میکنن.
بعد از دفتر پلنرام، ویرگول جاییِ که بیشتر میتونم خودم باشم. جایی که غریبهترم و ترسی از اینکه تصور بقیه ازم چی بشه رو ندارم.
احساسات شدید و ضد و نقیضی رو تجربه میکنم. تو سیاهچالهی وجود خودم گیر افتادم. خیلی بدم گیر افتادم!
تنها راه نجات هم خودمم. کلیدش تو دستای منه.
اما فعلا دارم روزای سختی رو میگذرونم برای کنار اومدن با ابعاد تازهای از وجودم. با سایههام چشم تو چشم شدم و میترسم. خیلی زیاد.
دارم تو مغزم میجنگم و تلاش میکنم که درست فکر کنم. دارم میجنگم که تائید و محبت دیگران نیازم نباشه. دارم میجنگم تا خودم قبل همه، همه چیز خودم بشم. خودم هر چیزی که از دیگران میگرفتمو بگیرم. دارم تلاش میکنم خودم بعد خدا بشم همه کس خودم. تلاش میکنم با خودم کنار بیام. تلاش میکنم بیشتر خودم باشم و زخما و سایههامو در آغوش بگیرم. سختترین لحظاتی رو تجربه میکنم که تا به حال با خودم داشتم. سختترینایی که میدونم وجودمو صیقل میدن و منو واقعیتر میکنن.
پوستهی بیرونیم داره تراشیده میشه و این درد داره. خیلی زیاد. شاید در این حین خیلیا رو از دست بدم. چون ابعادی از من داره بیرون میاد که حتی خودم به زور دارم میپذیرم چه برسه دیگران. انتظار ندارم کسی بمونه. ترسی ندارم از رفتن کسی.
من الان فقط میخوام خودم به خودم خوب نگاه کنم. من میخوام که خودم تصور خوبی از خودم داشته باشم. میخوام خودم به خودم محبت کنم. میخوام انتظار تائید از دیگران نداشته باشم. تائید خودم انقدر کافی بشه واسم که همون دلمو راضی کنه. حالمو خوب کنه. خوشحالم کنه.
من دارم تلاش میکنم برای "خودم" کسی باشم. برای خودم جایگاه داشته باشم. دارم تلاش میکنم خودمو "واقعی" دوست داشته باشم.
من شبها گریه میکنم از اینکه نمیدونم راهم درسته یا نه و بین امید و ناامیدی دست و پا میزنم تا خوابم میبره.
من این روزا یه وقتایی از خودم بیزار میشم که نکنه دارم تظاهر میکنم.
من دارم یه نقاب از صورتم برمیدارم. نقابی که بیدلیل نبوده و نیست. نقابی که زیرش زخمای زیادی هست. نقابی که باید آروم برش دارم. باید آماده کنم خودمو که رو زخمای زیر نقابم مرهمی بذارم از جنسِ محبتِ خالصانهی خودم!
من دارم میمیرم برای زنده موندن و درست شناختن خودم. تمام فکر و ذکرم شده نزدیک شدن به خودِ حقیقیم.
این روزا همه چیزم شده خودشناسی. هم میترسم به خودم نزدیک شم و هم به آغوش خودم نیاز دارم.
این تمام چیزیِ که روحم داره تجربهش میکنه. و تنها کسی که میتونه راهنماییم کنه خداست. فقط خودِ خودشه که میتونه دستمو بگیره.
#پریسا_اسدی
۱۴۰۲/۵/۱۱ ۱۹:۱۹
