خیلی دلی اومدم از حال و هوای این روزام بنویسم واستون. همیشه که نمیشه از غم گفت!
امشب برای خواهر کوچیکم تولد گرفتیم و خیلی خوش گذشت. تجملات و بریز بپاش خاصی نداشت؛ همه چیز به اندازه بود. کیک فیروزهای و کادوهای رنگارنگ. درخشش شب به اون صمیمیت خانوادمونه، اون لبخندهای واقعی و حتی سکوتهایی که بازم لذت بخشه.
تازگیها فهمیدم وقت گذروندن کنار خانوادم، به راحتی منو از تاریکیهای گهگاهِ خلوتم دور میکنه و حالمو بهتر. حس جدید و جالبیه واسم.
تاریکیا همون حال بدیای ناگهانیان که گاهی واقعا هیچ راهی واسشون پیدا نمیکنم...
فرستادن آهنگام به یکی از همکلاسیهای دانشگاهم و بازخورد متفاوت و قشنگش باعث شده با لذت بیشتری به پلی لیستم گوش بدم. بعد چندین سال کسی پیدا شد که از پلی لیست تماما انگلیسیام خوشش بیاد. خودشم کسی که انتظارشو نداشتم. قشنگه برام.
استادهای این ترممون هم مثل ترم گذشته خیلی به دلم نشستن. حتی استاد حسابداریم که ترم پیش حسابی ازش ترسیده بودم و الان شوخطبعیش باعث تعجب من و اکیپمون شده. گفتم شاید تسخیر شده. به هر حال... یکی از استادام خیلی عشقه. باتجربه، دنیادیده و آگاه. اینکه به چندتا کشور خفن رفته و درس خونده اما در نهایت انتخابش کشور خودش بوده واقعا برام مقولهی جدیدیه. بهم حس عجیبی میده. از اون حسها که دوست دارم بیشتر بهش فکر کنم و غرقش بشم. از اون حسها که قابلیت، متولد کردن دیدگاه جدید رو درونم داره.
هر کلاسش شاید یک ساعت و نیم باشه اما به اندازهی یک کتاب برام حرف داره. خیلی خوشحال و شاکرم از اینکه فرصت اینو داشتم دانشجوش باشم و خوششانس باشم که تغییر رشته ندادم و خوششانستر که استاد دو تا از درسهای این ترممه!
بچههای اکیپمون بزنم به تخته خیلی خوبن. باهم که مافیا و جاسوس و... بازی میکنیم و کلا وقت میگذرونیم خیلی تایم لذت بخشی میشه و جدا خوش میگذره.
از طرفی اینکه تحرک رو وارد سبک زندگیم کردم دوباره، نشاط خاصی رو به روزهام بخشیده. رقص، ورزش یا پیادهروی فرقی نداره. اینکه حواسم به آب بدنم هست و میوه بیشتر میخورم و معضلی که از کنکور باهام بود دیگه رفع شده بهم حس افتخار میده. معضله، کلی داستان پشتش هست و چیزای زیادی بهم یاد داد. مهمترینش این بود که باعث شد سایهی خشمام رو ببینم و تبدیل به آدم آرومی بشم و تعداد از کوره در رفتنهام به حداقل برسه. طوری که خیلیها بهم گفتن بهشون حس آرامش میدم. چه با یه گپ ساده یا داستانهای کوتاهی که نوشتم.
اکسل خیلی چیز خفنیه! وقتی یاد میگیرمش ذوق تمام وجودمو میگیره. تازگیها فهمیدم سر کلاس خیلی خوب یاد میگیرم. یعنی دوران ابتدایی رو همینطوری گذروندم اما رقابت سالهای بعد باعث شد خرخونی بهش اضافه شه و اینور قضیه کمرنگ شه واسم.
یه کاری رو تو پلنرم نوشتم انجام بدم که همش بهم چشمک میزنه و در عین حال یه مقاومت خاصی به انجام دادنش دارم و هی داره کش پیدا میکنه این قضیه. این کاره چیزی جز نوشتن دستاوردهام و تصورم از خودم نیست... تا اواسط دوران کنکور این روتین رو داشتم که هر ماه اهداف مشخصی رو مینوشتم و آخر ماه بررسی میکردم تا ببینم کدومها شده دستاورد!
الان که توجه میکنم میبینم تغییراتم بیتاثیر نبوده. سعی کردم انعطافپذیرتر باشم و به جای هدفگذاری، سیستمسازی کنم. یعنی بیشتر با جریان پیش برم. از اون طرف بازهم به تازگی بیشتر فهمیدم که آرامش و رضایت درونی تجلی انرژی زنانهست و اهمیتش بیشتر و قبل از دستاوردهای بیرونیه که تجلی انرژی مردانهان. همین طرز فکر بهم آرامش خاطر بیشتری میده و اضطرابهای پنهانم رو کم میکنه. این خیلی خیلی مهمه که تو راه رسیدن به اهدافمون، خودمون رو بهای موفقیت نکنیم. وگرنه بهش میرسیم اما بدون هيچ رضایت و شادیِ درونیای! در نتیجه تیک خوردن اون کار به نگاه و انگیزهی جدیدی نیاز داره.
قصد دارم فردا کارهای نصفه نیمه و کارهایی که خیلی وقته میخوام اما انجام ندادم رو انجام بدم. حدود سه هفته به پایان امسال مونده و هنوز فرصت نکردم فکر کنم که چه حسی به این قضیه دارم. امسال کلی اتفاق کوچیک و بزرگ واسم رخ داد. باید دقیق بشم. وای این کار خیلی هیجان زدهام میکنه. اینکه دفتر پلنری که سال گذشته اهداف امسال رو توش نوشتم رو باز کنم و ببینم چیکارا کردم. چیشد. چقدر پیشرفت کردم. کجا ضعف داشتم. چه چیزایی یاد گرفتم و چه کارایی میخوام انجام بدم... نشمردم اما فکر کنم امسال حدود ۴ تا پلنر تموم کردم. کلی داستان نوشتم و قلمام رو به چالش کشیدم اما بازم کار داره. راه داره برای حرفهای شدن. راه داره برای جذاب و خوندنی نوشتن!
چالشهای جدیدی در راهه. چه تحصیلی، چه فردی، چه ارتباطی، چه مالی و... و خدا حواسش بهم هست حتی اگه گاهی از شدت فشار، ایمانم رو به ضعف بره. اما این بار متفاوت واکنش نشون میدم و منتظر عکسالعمل جهان میمونم. شبیه یه بازیه...


حتی اگه گاهی خودت بودن باعث شه از خودتم بدت بیاد بخاطر یه سری ضعفها و زشتیها، بهتر از نقاب داشتنه. چون سرکوب ضعف، قطب مخالفش، قدرتت رو هم سرکوب میکنه و خاموش کردن زشتیهات، زیبایی و جذابیت رو هم خاموش میکنه. اون سردرگمی ار خودت بودن بهتر از حال بدیایه که پشت نقاب پنهان میشه و کم کم خفهات میکنه. البته نقابها بد نیستن. همه جا خودت بودن هم خوب نیست. هیچ فرمولی برای همه شرایط جواب نمیده و وجود نداره. اما بهتره اکثر مواقع سعی کنیم خودمون باشیم. همونطور که صداقت بهترین سیاسته، خود بودن هم به نظرم زیباترین ورژنمونه. حتی اگه خیلیا دوستش نداشته باشن. دیگه وقتی آدمایی پیدا میشن که قرمهسبزی دوست ندارن چی میشه گفت...
خلاصه اینکه فعلا روی رنگ بنفش رنگین کمون زندگیام. باز ممکنه بره رو رنگ آبی و غم همنشینم بشه اما اجتنابناپذیره. همه این رنگها رنگین کمون رو به وجود میارن. همونطور هم همهی این احساسات رنگی و خاکستری، معنی زندگی رو تشکیل میدن. فقط باید یه چیز بخوام. قدرت و عزت رو. از خالقم. همینا که باشه قول میدم از پس بقیهاش بربیام! البته همونا به تنهایی معجزه میکنن و قول نمیخواد اما خب...
آهنگ رفت روی اسکایفال از ادله... دلم جیمزباند خواست... دلم لک زده برای یه فیلم اکشن... اما کو تا این حس قوی به عمل تبدیل شه... به جاش میرم ادامهی فیکشن رو بخونم.. هیهی...
مرسی از همراهی و نگاهتوووون! از خودتون چخبر..؟ روزگار بر شما چگونه میگذرد؟؟
وای راستی بگین فقط من نیستم که حال و هوای بهار و نوروز ذوق زدهام میکنه و انرژی میده بهم... آفتاب که میتابه فقط اینا تو سرم چرخ میخوره.. دانشگاهمون تو بهار باید دیدنی باشه!