امشب اشک میریزم
برای دلیلی متفاوت
از شبهای گذشته و سالهای گذشتهتر از آن
این قطرههای اشک
برای تمام حسرتهایم
سرازیر میشود
ردی سوزان روی گونهام جا میگذارد.
این تودهی بغض ریخته شد
برای تمام چیزهایی که میخواستم اما نمیتوانستم داشته باشم
شدت گرفت
برای تمام چیزهایی که میخواهم اما نمیتوانم داشته باشم
و سوزان میشود
برای سردرگمی از اینکه در آینده هم همان خواهد شد؟
باید تصاویر را بپرستم بدون آنکه بتوانم لمس کنم؟
صداها را بشنوم بدون آنکه بتوانم نغمهای را با دستان خود به گوش برسانم؟
باید تمام حسرتهایم را یک به یک بنویسم؟
" یک سهم از اشک برای هر کلمه"
با بند آمدن این گریهباران، حسرتهایم هم تمام میشود؟
نه...
در خاکستر زمین قلبم تهنشین میشود
و ذخایری از حسرت و عقده باقی میگذارد
تا کی؟؟
نمیدانم...
تنها یک نفر آگاه است که چه خواهد شد
تنها یک نفر
که اگر در این دریای حسرت غرق شوم یا به زمینِ غبطه بنشینم هم،
دست از این فکر برنمیدارم
که میبیند، میشنود، میداند
هر آنچه از این قلبِ به خون کشیده میگذرد را حس میکند
شدت این هقهقهای بیصدا و بیپناه را میبیند و میشنود و حس میکند
اگر همین وهم و خیال را هم نداشتم
خودش میداند که چهها میتوانست بر سرم آمده و بیاید
میشود روزی که از خاکِ این حسرت، گلی از "شدنها" بِروید؟!
میشود؟
اینجا دلگیر است!
منظورم در این نقطه از کرهی زمین و این شب و این ثانیههاست...
زمانی که تنها همدمم، موسیقیست که نوازشگر تارهای شنواییام است...
حس غربت دارد این دقایق...
حس غم دارد این شب...
بوی تنهایی و مزهی شور اشک میدهد...
رها شده در دریای غم و شناور بر تخته چوبِ درد...
زندگی میگذرد آری؛ اما سخت و جان فرسا...
این روزها میگذرد اما....
#پریسا_اسدی
