چند روزه میام به صفحه ویرگول سر میزنم، میبینم هیچ پرنده‌ای پر نمیزنه(نه پست جدید، نه فعالیت خاصی) و بعد می‌بندم و سراغ ادامه‌ی زندگیم میرم.
نمیدونم تهِ این بداهه‌نویسی به کجا قراره برسه یا اصلا چه چیزایی قراره نوشته بشن؛ اما واقعا از دیدن پست‌های منتخبی که عکسشون با هوش‌مصنوعیه و امیدوارم حداقل محتواشون زاده‌ی ذهنِ انسان باشه، خسته شدم!
میبینم که ویرگول خیلی وقته پست خوب و باکیفیت به خودش ندیده! پس گفتم یه دستی به این صفحه گرد و خاکی بکشم!
از چی بگم؟ تابستونی که گذشت و روزهای آخرشه؟!
خب تقریبا همه‌چیز توش داشت. یه میکس کامل از اتفاقات و وقایع و احساساتی که وقتی به عقب نگاه می‌کنم، میمونم که چجوری هندلشون کردم. ولی اون لحظه همچین سنگین هم نبود. چرا؟ چون داشتم تمرین می‌کردم در لحظه باشم. کمتر عکس بگیرم، کمتر حرف بزنم و بیشتر حس کنم و انجام بدم!
خلاصه‌اش شد ورژن جدیدی از من که بابت به دنیا اومدنش یه تبریک به خودم و یه تبریک به آدمای دورم.
میدونی چرا؟ چون گاهی آدمای منفعل و یک‌جامانده، از زندگی‌ای که همچین تعریفی هم نداره، سیرت می‌کنن! خب چرا یکم تلاش نمی‌کنی یه دستی به روی اون عادت‌ها و رفتارهای مزخرفت بکشی؟ بقیه چه گناهی کردن که به هر دلیلی مجبور شن تحمل کنن؟ واقعا خیلی بده که آدما به جای لذت بردن از معاشرت باهات، مجبور باشن تحملت کنن:) اوه البته من قضاوت نمی‌کنم. خدایا پوزش... ولی خب یکم غر زدن که اشکالی نداره:( داره؟!
و یه سری کار دیگه هم کردم که در دسته‌ی تجربه‌ها و کارای جدید قرار می‌گیرن. مثلا به یه موقعیت مشابه، واکنش متفاوت نشون دادم و بعد اون واکنش، حس‌های جدیدی تجربه کردم. و عشقم میکشه نگم چی بودن! طبق معمول یه سری روابط رو خیلی کمرنگ و یه سری دیگه رو جدی روشون کار کردم. یه سری کار که واقعا انجام دادنشون مثل مرگ واسم سخت بود رو سعی کردم شروع کنم و پیش ببرم. عادت کتاب خوندن رو تمرین کردم. برای مدام پیام ندادن به یکی(ها؟) خودم و اشتیاقم رو کنترل کردم! دارم اجازه میدم آدما راجع بهم فکرها و احساسات مختلف داشته باشن و تلاشی برای تغییرش نکنم. برخلاف مسافرت‌های قبلی، کمتر عکس گرفتم و بیشتر از منظره‌ها یا حتی خواب لذت بردم! حس انزجار یا ذوقم نسبت به چیزها و آدم‌ها رو توجیه و سرکوب نکردم و گذاشتم همونجا باشه و ببینمش. یه سری کار مشخص کردم که تا تهشو برم و دارم میرم و حس خوبیه. هر وقت مودش بود، فیلم و سریال دیدم، راجع بهشون با دوستام حرف زدم و نقد کردن رو تمرین کردم. بیان نیاز و خواسته‌هام بدون حس ترس یا گناه رو یه بار دیگه انجام دادم که تثبیت شه. خشم‌ام رو کنترل کردم. خشم‌ام رو توی ورزش آوردم طبق معمول. با دوستای مختلفم کلی پلن‌های متنوع ریختم. اوه... آهنگ زیاد گوش دادم زیاد! توی تاریکی شب دوباره رقصیدم، دوباره تصورش کردم، اینبار نزدیک‌تر و واقعی‌تر؛ لبخندش رو دیدم، قلبی که برای من نرم شده بود رو حس کردم و با ذوق و شور و حال بیشتری به تاب دادن بدنم ادامه دادم. حفظ حریم شخصی رو تمرین کردم. با آدمای جدید معاشرت کردم. یه سری کارا رو با عشق و از ته دل پیش بردم که خیلی چسبید. از طعم میوه‌های تابستونی و مثل همیشه مزه‌ی لذیذ غذاهای مامان لذت بردم. عقب کشیدم، یکم تلاش کردن رو عقب انداختم و نشستم تا بقیه هم تلاش کنن. سعی کردم با محبت بیشتری با خودم حرف بزنم و پای قول‌هایی که به خودم دادم وایسم. بیشتر از همیشه به طبیعت رفتم و بودن رو تمرین کردم. و خلاصه کلی کار تابستونی با حس و حال گرمِ آفتاب:)
حیفم اومد وقتی هوا میخواد پاییزی بشه و احتمالا از این به بعد کلی از حس‌های متناقضم بنویسم، خاطرات تابستونم ازم غمگین بشن که کلی باهامون عشق و حال کردی و دو کلوم از ما ننوشتی! چون خب گناه دارن!
اوه راستی بیشتر از قبل هم عاشق جونگکوک شدم. خبر مهمیه به هر حال!
خیلیییییی چیزا هست و میتونم بنویسما؛ ولی نوشتنش نمیاد یا اصلا دلم نمی‌خواد. میخواین چیکار کنین راجع بهش؟ هیچی. هاها. هه‌هه. هیهی. *ودف برو تو بچه
اینم از محتوای پربار بنده که جاش اینجا خالی بود. واقعا دلم سوخت واسه ویرگول که انقدر محتوای ماشینی به خودش دید. امان از این دل‌رحمی!
1405/6/29
