شاید ستارهای که در آسمان درخششِ چشمکهایش را میشماری، سالهای درازیست که انفجاری مهیب او را به کامِ مرگ کشانده و حالا تو غافل از آن درد، نگاهِ بیخبرت را به سیاهیِ مطلق دوختهای.
همچون من و تو که روی زمین بیتوجه، از میان مردگان متحرک عبور میکنیم و نفسهایمان را با وجودهای پر شده از درد رها میکنیم!
#پریسا_اسدی
نمیدانستم بحث را از کجا شروع کنم ستارهی من. اما میدانم نه تنها من، بلکه تمامِ سحابیهای اطرافم، از زاده شدن، درخشیدن، سوختن و انفجار خسته شدیم.
گاهی آنقدر خستهایم که نایی برای ابرازش نماند. اما من اینجا به جای تو و همه میگویم که ما در زمان و مکانِ اشتباهی متولد شدیم. شاید پیشینیان و آیندگانمان هم همین حس را داشتند و خواهند داشت.
نمیدانم، احساسِ گیر افتادن درمیان سوالات بیپایان و بیجوابیهای بیانتها را دارم.
احساس پوچی و سرگشتگی. برای حالا، نمیدانم از جان خود و زندگیام چه میخواهم. شاید یک خواب آرام و بیبازگشت کافی باشد.
به هر حال، آمدهام بگویم خستهام از زندگی کردن و میدانم از میان هزار تن، حداقل پانصد نفر با من هم نظر باشند و هم احساس.
کاش میشد مغز را از سر بیرون کشید و هر گاه آمادگیِ رویارویی با افکار را داشت، آن را سر جای خود بازگرداند. حداقل اینگونه کمی هم شده، استراحت و تنفسی میتوان داشت.
ما در دنیایی که هر لحظه اخبار جدید بمبارانمان میکند و به سرعتی مانند نور پیش میرود، گیر کردهایم. دلم برای ما میسوزد. سهمِمان از زندگی شده، گرما، تقلا، گرانی، تورم و...
حتی در داشتن اینترنت هم شانس نداشتیم و ضعفِ آن شده سهم ما از دنیای مجازی. نمیدانم بخندم یا گریه کنم. اما رمقی ندارم و در بیحالتترین حالت ممکنم، به ثانیههای عمرم خیره شدم که میگذرند و امیدوارم انتهایش زودتر برسد..
ما همه از انفجار میلیاردها ستاره و ترکیبِ چند صد عنصر ساخته شدهایم اما افسوس که روی زمین گیر افتادیم و نمیتوانیم سرمان را بالا برده و به عظمت آسمان بیاندیشیم.
تنها دغدغهیمان شده، تلاش برای زنده ماندن. حالا فهمیدی چرا دلم برایمان میسوزد، ستارهی من؟!
