دوست دارم حرف بزنم و دردِ دلم رو بیرون بریزم.
اما از کجا شروع کنم؟ نمیدونم.
میخوام از آدمها بنویسم. از هر چیزی که باهاش درگیرم. دوست دارم مثل گذشته و بدون ترس توی ویرگول بنویسم. کمتر فکر کنم و بنویسم از هر چیزی که ذهنم رو خسته کرده.
آدمها ترسناکن. ترسناکیم. گاهی زخمهایی میزنیم که عجیب کاریان. میسوزن. چشمهی چشمهامون رو داغ میکنن. قلبمون رو به درد میارن، میسوزونن.
این مدته خیلی چیزها از ماهیت وجود خودم فهمیدم. فهمیدم چرا بعضی از واکنشها رو نشون میدم. چرا در مواجهه با یه سری چیزهای خاص واکنش یکسانی میدم. سربسته حرف زدنم دردی رو دوا نمیکنه ولی ترجیحمه.
درسته که آگاهی نصف مسئله رو حل میکنه. اما همچنان وجود داره! پس نیاز به زمان و تلاش داره برای حل شدن.
این مدته درگیر یک سری آدم سمی شدم که در شُرُف حذف کردنشون و بازیابی انرژیِ هرز رفتم هستم که شرمندشم. به هر حال درسهای زیادی هم گرفتم که نیاز به مکتوب شدن تو دفترم و تحلیل دقیقتر دارن.
ای یارِ ناسامانِ من، از من چرا رنجیدهای؟!
ای درد و درمان من، از من چرا رنجیدهای؟!
ای سرو خوش بالای من، ای دلبر رعنای من
لعلِ لَبت حلوای من، از من چرا رنجیدهای؟!
گر من بمیرم در غمت....
مدتی هست که مجنونِ آهنگهای سنتی شدم. بیش از گذشته. گوش دادن بهشون مثل یه تسکینِ عمیقه. حسِ افتخار به آثار شاهکار وطنی رو در وجودم زنده میکنه و من رو به ریشههام وصل میکنه... یه حسِ ناب و انرژیِ فرای تصوره:)
امشب اگر یاری کنی از همایون شجریان هم مورد علاقهترینمه:)
《 باز آ که فرمان میبرم
عشق تو با جان میخرم 》
یه سری نوشته از قبل دارم که وصف حالمه و دوست دارم ذکر کنم..
"قبلا وقتی آگاهیم از رفتار آدما و خودم میرفت بالا فقط عذاب میکشیدم. چون نمیدونستم چطوری ازش استفاده کنم، به چه کارم میاد!
الان که زمان گذشته و یکم به خودم اومدم اثرش رو میبینم. وقتایی که آدما خشمشون و.. رو فرافکنی میکنن در حالی که تو مقصر نبودی و حتی اتفاق خاصی نیافتاده، کمتر ناراحت میشم. چون میدونم مسببش من نیستم. اون از درون خود اون آدم بیرون میاد. آگاهی مثل یه پنبه رو گوشم و یه عینک رو چشمام عمل میکنه. جایی که نباید نمیشنوم، جایی که باید میبینم. من فهمیدم آگاهی همونقدر که درد داره، درمانه و یه سپر برای محافظت ازت در برابر ناآگاهیهای آسیب زنندهست."
"یه دورههایی هست که خوب میگذره چون قبلش برای اون شرایط تلاش کردی. بعد دوباره سخت میشه. دوباره یه چیزایی طوری که میخوای پیش نمیرن و ابعاد دیگهای از مسائلت خودشونو نشون میدن. اینجاست که باز باید آماده باشی برای پشت سر گذاشتن چالشهای پیش روت. چون که تو فقط خودت رو داری و باید خودت رو بسازی و به این ساختن افتخار کنی."
من عمیقا به این نتیجه رسیدم که در هر نوع ارتباطی با آدمها باید ظرفیتشون رو سنجید و بعد نوع رفتار رو انتخاب کرد. چون یک سریها واقعاِ واقعا ظرفیت احترام رو ندارن.
اصلا یک سری رفتار در بین مردم رواج پیدا کرده که واقعا سمی و مضره. شاید مردم گروه بزرگی رو شامل بشه برای همین، کوچکترش میکنم و میگم بین یک سری از هم سن و سالهای خودم. مثل این که هر کسی رفتار سردتری داشته باشه و هر چقدر بیشتر نادیده بگیره، جذابتره. (بماند که چرا همچین اشخاصی رو هر چند یکبار جذب میکنم و وارد مسائل شخصی میشه..)
یکی دیگه از مسائلی که به تازگی بیشتر درگیرشم اینه که چرا تلاشهام اونقدری که باید و شاید مورد توجه قرار نمیگیره. (دردناکه:)
من هر جور شده به تلاشم تو مسیر خودم ادامه میدم و سعی میکنم دنیا رو درست و بیشتر بشناسم.
گاهی مثل الان به بن بست میرسم و تازه میفهمم پاهام درد گرفته از راه رفتنها و دویدنهای زیاد تو این جادهی موفقیت.
اونجاست که تو کوچهی سرد ناامیدی و سردرگمی به دیواری متزلزل تکیه میدم و میشینم و به راهِ رفته و به اینجا رسیدهم فکر میکنم.
دیدنِ اشتباهاتم در وهلهی اول درد داره. اشکم رو درمیاره. اما بعدش تبدیل به تجربه و پختگی میشه.
من همیشه و همیشه توی نیایشهام با خالقم، ازش خواستم خودش تاج موفقیتم رو روی سرم بذاره. منتی روی سر بندههاش ندارم. منتی از اینکه بخاطر تلاشهام بخوان تشکری کنن. این وظیفهی خودمه. اما حداقل انتظارم اینه باری به بارهای روی دوشم اضافه نکنن.
دوست داشتم به پدر و مادرم بگم درسته که پرخرجترین فرزندتون منم. اما بیاین صادق باشیم. کی بخاطر مسائل شخصی و روحی روانیم پیش شما اومدم؟! کی فهمیدین حالم بد بوده؟! کی فهمیدین چشمهای پف کردهم از گریه چه دلیلی داشته؟ کی فهمیدین.....
میدونین... این مسیر واقعا درد داره. منو یاد یکی از نوشتههام میندازه..
اون خب... اهمیتی نمیداد. اون ابعادی از وجودم که دوست داشتم دیده بشن رو نمیدید. اون با عینکِ تیرهی خودش به من نگاه میکرد.
و منم... کم کم برای بیاهمیت جلوه دادن تلاش میکردم تا یه روزی تبدیل به عادتم شه.
این تنها راه محافظت از شکستن یا ناراحت شدنه. شاید برچسب قایم شدن یا فرار کردن از حقیقت رو هم بهش بچسبونن اما مهم نیست. دیگه نیست.
این تنها راه برای دور نگه داشتن قلبت در برابر آدمهایِ به اصطلاح عزیزه!
تنها راه برای شکسته نشدن در برابر آدمهای اشتباه...
حتی فکر میکنم کسی وجود نداشته باشه که لایق دیدن شکستگیهات باشه.. از کجا معلوم که یه تیکه از همون شیشهها رو قایم نکنه تا یه روز جلوی چشمهای ناباورت، توی قلبت فرو کنه؟؟
آدمها...تعداد خیلی معدودی از اونها هستن که بهت حس امنیت میدن... بعضیهاشونم این حس رو اصلا ندارن فقط مجبوری کنارشون بمونی...
از کلمهی اجبار متنفرم.. هیچوقت نتونستم کاری رو که بهم دستور داده میشه انجام بدم... هیچوقت نمیتونم اختیارم رو تسلیم اجبارِ کسی کنم... مطلقا هیچکسی..
شاید توی زندگیِ قبلیم، توی زندان مردم که انقدر نفرت دادم نمیدونم..
اما به هر حال، اون داشت درخششِ خودش رو تو نگاهم میکشت. و من دیگه کاری نمیکردم.. هیچ تلاشی برای عوض نشدن تصویر مقابلم نمیکردم.. هیچ مقاومتی در برابر پذیرفتن اون تاریکی نمیکردم... من قرار نبود دیگه کاری رو بخاطر اون انجام بدم. اگر میخواست از قلبم بیرون بره، راه رو براش باز میذاشتم. چون اونقدری خسته هستم که چنگی برای نگه داشتن نندازم! اگر امروز اون تاریکی رو در آغوش نمیگرفتم، در آینده درگیرِ سیاهیِ مطلق میشدم! و اون موقع بود که عاشقترین معشوق هم نمیتونست قلبم رو روشن و امیدوار نگه داره...
معشوقهی من تاریکیِ... هیچ آدمی در کار نیست.. معشوقهی من همونیِ که خوب میدونه چطور بدون هیچ تلاشی قلبم رو آروم کنه."
#پریسا_اسدی
یادمه ماهان تیموری میگفت این حقیقت که اون آدمایی که موقع سختی و تلاشت پیشت نبودن ولی بعد از موفقیتت نزدیکت میشن تا از موقعیتت بهرهای ببرن، درد داره.
این حقیقت که آدمها فقط قله رو میبینن درد داره. وقتی که متوجه نیستن قبلش از چه کوهِ پر از سنگ و مانعی با هزاران ترس و احتمال سقوط بالا اومدی.
سخت میگذره. گاهی واقعا سخت میگذره و من راهی جز تسکین خودم با نوشتن نمیبینم. راهی جز بیرون ریختن دردم با اشکهام نمیبینم.
جز خودشناسیم، دستاوردهایی هستن که برداشت کردم و از ثمرهی تلاشم نهایت لذتم رو میبرم. در عینِ خوش بینی سعی در واقع بینی دارم. سعی با خو گرفتن با شرایط جدیدش دارم. در واقع از چیزی که لیاقتش رو دارم و براش جنگیدم دارم لذت میبرم و شاکرم. عمیقا از خالقم ممنونم که کمکم کرد به اینجا برسم. خالقم همیشه پشتم بوده و من تمام تلاشم رو برای قدردانی میکنم. تلاش برای اینکه تایید و تشویق خالقم برام کافی باشه.
زندگی اینه. ترکیبی از درد و لذت.
زندگی اینه. چیزی که کمتر روش حساسی به آسونی و خوشی گذر میکنه. چیزی که روش خیلی حساسی به سختی میگذره و درسهای زیادی داره تا گذشتنش.
آدما همینن. چیزی که برای من مسئلهست برای تو مثل آب خوردنه و برعکس.
حالا انسانیت و همدلی وقتی معنا پیدا میکنه که من دست نذارم روی حساسیت تو و درکت کنم. و برعکس.
انسانیت اون وقتیِ که تا حد امکان کمتر قضاوتت کنم و قبلش داستانت رو بشنوم. و برعکس.
امیدوارم منسجم نوشته باشم. ممنونم از زمانی که برای خوندن دلنوشتم گذاشتین. دلم برای ویرگول تنگ شده بود. مواظب خودتون هستین دیگه نه؟!
فعلا=)



در انتها چند عکس هم تقدیم نگاهتون=)
که احتمالا کمی وایب و مودمه...