تو دنیامون چقدر محبت کم داریم، عشق کم داریم
چقدر از کم محبتی شکستیم، خودمونو تنها پیدا کردیم
چقدر کشته شدیم و کشتیم رفیق...
نه تنها دردِ سقوط و دوباره ایستادن رو چشیدیم، دردِ قضاوت و دردِ تحمیل شده به مغزهامونم تحمل کردیم
چقدر بشریت رو زیر سوال بردیم، چقدر شکستیم و معلق شدیم
چقدر گم شدیم و هرگز پیدا نشدیم، چقدر مفقودالاثر شدیم و منِ گذشتهمون رو زنده به گور کردیم
چقدر با خودمون بد تا کردیم، آره ما آدما با خودمون خیلی بد کردیم
خودمونو پس زدیم، چنگ زدیم، خراش دادیم...
چقدر تحمل کردیم! چقدر فشار تحمل کردیم رفیق..
چقدر همه چیز سخت میگذره، چقدر داریم تحمل میکنیم... چقدر دیگه مونده تا مخزنِ صبرمون پر و سرریز شه؟
چقدر ناامیدیم، چقدر غمگینیم رفیق...
چقدر داره سخت میگذره رفیق...
#پریسا_اسدی
#شب_نوشت
من واقعا تغییر کردم
چون دیگه وقتی ناراحتم حس گناه ندارم
به جای سرزنش، به خودم افتخار میکنم که چه چیزهایی رو از سر گذروندم
به جای فرار، میمونم و روبهرو میشم
به جای پس زدن غم و دردم، در آغوشش میگیرم
حسِ پناه و امنیت رو از خودم میگیرم
به جای فرار از تاریکی باهاش خو میگیرم
به جای حسِ تنهایی، به آدمای ارزشمندی فکر میکنم که کنارمن
به جای ناامیدی، به رویاهام فکر میکنم
به جای تخریب خودم، به دستاوردای کوچیک و بزرگم فکر میکنم
به جای زیر سوال بردن تک تک افکار و کارام، به خودم حق میدم
اشتباهاتمو فرصت یادگیری و غمم رو فرصتِ یادآوری میبینم
از نفرتِ تو وجودم نمیترسم
خشمم رو انکار نمیکنم
از دیدنِ ترسها و ضعفهام هنوزم واهمه دارم اما اون "هنوز" دیگه خجالتزدم نمیکنه، منو از خودم متنفر نمیکنه
فقط یه بخشی از یه انسان کامل میبینمش؛ فقط نمیخوام خوبیامو ببینم چون اونطوری یه دروغم
من خیلی تغییر کردم
به سختیایی که گذروندم فکر میکنم و به خودم افتخار میکنم که به سلامت و با موفقیت گذروندم
فکر کنم همهی اینا یه بخشی از دوست داشتنِ خودمن
فکر کنم بالاخره دارم میفهمم، درست یاد میگیرم
۱۴۰۲/۶/۸ ۱:۴۷
#شب_نوشت

به طرز عجیبی یادم رفته اینجا چی میگفتم و چجوری مینوشتم و چطور ارتباط میگرفتم!:) ارتباطِ ویرگولیم قطع شده☹?
ولی یه حسی بهم گفت بهتره منتشرش کنم نذارم تو پیشنویس خاک بخوره... شاید کسی نیاز داشت به خوندنشون آی دون نووو:)