آدما دو دستهن! کسایی که عاشق پاییز ان و کسایی که از پاییز خوششون نمیاد!
من جزو دستهی دومم. یعنی تلاش کردم به جمعِ دوست دارانش بپیوندم ولی در نهایت فهمیدم پاییز فصل من نیست! من و پاییز دوتا غریبهایم که از آشناییِ باهم غمگینان! اصلا باهم جور درنمیایم. درست حسِ میزبانی رو دارم که منتظر سر رسیدن مهمونشه. خودشم از اون مهمونایی که از سر رودروایسی نتونسته بگه ازت خوشم نمیاد!
پاییز برای من دلگیر بوده و هست. شبیه به تیزرِ پایانیِ فیلم. فیلمی که خیلی دوسش داشتی و باهاش زندگی کردی. مثل همون بالا رفتنِ طاقتفرسای اسمهاست که کسی حوصلهی دیدنشو نداره و همیشه ردش میکنه. پاییز برای من خیلی سنگینه. انگار که تو زندگی قبلیم تو فصل خزان، کسی رو از دست داده باشم یا اتفاق ناگواری رو تحمل کرده باشم!
نمیدونم. پاییز مثل اون دانش آموز انتقالیِ مدرسهست و من اون قلدرِ کلاس که هیچجوره نمیتونم حضورشو تحمل کنم! اگه به من بود به جای پاییز، دوتا بهار تو سال میذاشتم.
از وقتی یادم میاد، از ضعیف بودن متنفر بودم. پاییز یه جورایی بازتابِ خستگی و اضطراب، بعد از تحملِ کلی سختیِ برام! من با چیزهای جدید دیر کنار میام و خزان برای من همون چیزِ جدیده که هیچوقت به وجودش عادت نکردم!
#پریسا_اسدی
#piece_of_heart

چی میشد وقتایی که پاییز طاقتم برای راه رفتن رو زمین رو طاق میکرد، ماه به زمین نزدیکتر میشد تا چال گونههاشو ببوسم و روی کوههای یخیش روزامو شب کنم تا وقتی که خبرِ رسیدنِ شکوفههای برف رو بشنوم؟!