ویرگول
ورودثبت نام
Parisa Asadi
Parisa Asadiهزاران سال اگر باران ببارد / نشوید خون ناحق را ازین خاک
Parisa Asadi
Parisa Asadi
خواندن ۷ دقیقه·۷ روز پیش

تکه‌های پاییزی

فکر کنم اولین باری بود که غرق سریال شدم بدون اینکه هدفم فرار از یه درد پنهان یا آروم کردنش باشه. هنوز کامل خوب نشدم؛ ولی همین سبک‌بالیِ ساده، نشون میده راه درستی رو دارم پیش میرم.

هر بار از کسی خوشم میومد و به هر دلیلی نمی‌شد، انگشت اشاره‌ام میرفت سمت خودم که چرا انتخاب نشدی پریسا؟ یه سوال کهنه و دردناک که دیگه به درد دنیای بزرگسالی نمی‌خوره. ولی این بار دیدم که چطور کسی میتونه انتخاب من نباشه و ازش بگذرم؛ بدون اینکه خودمو سرزنش یا کوچیک کنم.

و من هر بار توی بازیِ رد شدن از آدم‌ها و خاطره‌هاشون، حرفه‌ای‌تر از قبل میشم. و هر بار بیشتر می‌فهمم چی می‌خوام و چی نه.

راحت‌تر از قبل تصمیم می‌گیرم و حرف می‌زنم، بدون اینکه قبلش هزاربار سناریوی قضاوت‌های دیگران رو برای خودم دوره کرده باشم. درواقع هرگز قضاوت بقیه رو نشنیدم، اون صداها، واگویه‌های مغزِ نگران خودم بودن.

همه‌چیز اونقدر گرونه که تهِ واکنش‌هام یه ابرو بالا رفتنه. ولی واقعا قرار نبود کرانچی صدوبیست فاکینگ هزار تومن بشه. شاید واکنش‌هامون فلج شده باشه؛ ولی هیچی عادی نیست و نمیشه.

پاییزِ عزیز....

انقدر خودم رو درگیر و مشغول کردم که کمتر گذرت رو حس کنم. گذرِ دلتنگی، گذرِ حسرت‌ها، گذرِ عشق، گذرِ غم‌های نادیدنی و حرف‌های ناگفته.

هر لحظه‌ات، یه سکوتِ پر از حرف و فریاده که برای فهمیدنش، باید دست از دویدن برداری، نفس‌هات رو آروم کنی، ضربان قلبت کم بشه، غرق خلسه بشی و با یه ذهن باز و پذیرا چیزهایی رو ببینی و بشنوی که پذیرفتنش سخته. حتی باور کردنش...

با این حال، من دیگه با پاییز گلاویز نمیشم و دعوا راه نمیندازم، سعی میکنم شبیه به خودش رفتار کنم. میذارم هر چی میخواد بیاد و هر چی نمیخواد بره. میذارم حس‌های سنگین بیان یه چای بخورن برن. به جای ترسیدن از احساسات عمیقی که همیشه توی قلبم هستن، میذارم گاهی یه تصمیم‌هایی بگیرن و برخلاف گذشته، سرکوب و یتیم(!) نشن. یا صرفا باشن میدونی؟ مدام نفرستمشون‌ تو اتاق تاریکِ تهِ ذهنم که به کارای بدشون فکر کنن! چون شاید بچه‌های خوب بدنم همونا باشن:) شاید اصا همه چی از اول اشتباه بوده... از کجا معلوم؟

1405/8/7


این اواخر اصلا حوصله نشستن سر کلاس و گوش دادن رو ندارم. چه درس چه ارائه‌ی بقیه. انگار هر چقدر پیش میره، به useless بودنشون بیشتر پی میبرم. شایدم فقط از تئوری خستم. ولی به هر حال، بیشتر از قبل تمایل به وقت گذروندن با خودم دارم. یعنی اینجوریم که در نهایت ازش نتیجه‌ی خوبی درمیاد. چه یه یافته و تصمیم جدید باشه، چه صرفا یه کاری که با لذت انجامش داده باشم.

هر هفته با دوستام شوخی می‌کنیم که منتظر جنگ و مجازی شدن‌ایم. ولی تهِ اون مسخره‌بازیا، درد سردرگمی پابرجاست. یعنی به جایی میرسی که از شدت استیصال، فقط خندت میگیره و انقدر تکرار میشه که بعدا یادت میره اون خنده‌ها از کجا شروع شد.

حس میکنم انقدر درگیر روزمرگیِ کثافت شدم که با طبیعت مایل‌ها فاصله دارم. وقت نمی‌کنم آسمون شب رو تماشا کنم، یا تنهایی برم پارک و زیر درختای زرد و نارنجی بشینم. فقط بین اون بدو بدوها، یه نیم‌نگاهی به آسمون میندازم و مثل همیشه عکسش رو می‌گیرم.

نمیدونم اینکه همش برای وجود داشتنم و اینکه دارم ادامه میدم و زندگیم پیش میره، دنبال ثبت کردن عکس و نوشته و غیره‌ام، خوبه یا نه. شاید فقط ثبتِ بقاست. ولی درهرصورت، من دارم زحمت می‌کشم:) و مدام ثبت میکنم که یادم نره. چون فاکینگ چیزای زیادی هست که باید تو مغزم بچپونم. هر چند دیگه جا نمیشه. از بس با اطلاعات غیرضروری و فشار و استرس‌های غیرطبیعی پر شده:)

ولی میخوام بگم هم من و هم تو داریم زیر فشارِ این زندگی زحمت می‌کشیم و یه تشکر. از تو و از خودم. مرسی که ادامه میدی. حالا به هر نحوی.

قبلا فکر می‌کردم اگه به خودم آسون بگیرم دارم خودمو لوس می‌کنم. ولی دیدم اون روند داشت بدن و روحم رو داغون می‌کرد. الان حداقل یاد گرفتم کی ترمز خودمو بگیرم و بگم پریسا اینجا مسابقه نیست، انقدر ندو. الان وقت اینه که یه نفس بگیری و استراحت کنی.

مثل هفته پیش که باتری اجتماعی بودنم تموم شد و نرفتم دانشگاه.

یا دیروز که بدنم درد می‌کرد و موندم خونه مواظبش باشم. و دوتا فیلم خفن و قسمت جدید سریالم رو دیدم.

الان که اینو می‌نویسم، توی کتابخونه نشستم و داشتم فکر می‌کردم کلاسمو بپیچونم، برم خونه.

شاید اگه ترمای اول بودم، توی همین یک ساعت، خودمو مجبور می‌کردم یه پادکست گوش بدم و نت بردارم. یا کتاب یا درسمو بخونم. ولی خب قرار نیست همیشه مفید باشی. یا کار مفید انجام بدی. گاهی فقط لازمه مکث کنی، اگه خوابت میاد چشم روی هم بذاری و صرفا از سکوت لذت ببری.

فردا هم روز خداست:] والا.

این دومین نوشته‌ایه که به نیت ویرگول می‌نویسم ولی برای انتشارش به شک و تردید میافتم. نمیدونم چرا.

1405/8/12


ساعت 2:45 صبح؟ شبه؟

بعد مدت‌ها هدفونم رو شارژ کردم و توی تاریکی اتاقم با آهنگ nice to meet ya از txt بالا پایین میپرم. همزمان دارم سیب می‌خورم و یه نگاه به آسمون میندازم از پنجره. سرخ شده و انگار دلش برف میخواد ولی فکر نکنم بباره.

به لطف یکی از دوستای جدیدم اسپاتیفای‌ام رو اوکی کردم(خدا خیرش بده) و میتونم بی‌نهایت آهنگ با سلیقه خودم گوش بدم. منتها تبلیغاتش یکم رومخمه. چون فکر میکنه آلمانی‌ام.

وای آهنگ loser lover پلی شد. دیگه تمرکز نوشتن ندارم:))))

من الان یه روح سرگردانِ رقصان‌ام. هم غمگینم هم خوشحال.

1405/8/16


نمیدونم بعضی آدما چطوری راحت فراموش میکنن و میگذرن. من هنوزم گیر کردم بهت. زخمام خوب شدن، بخشیدمت، خودمو بخشیدم، ازت گذشتم ولی انگار نگذشتم. چون چرا باید دلم برات تنگ شه، این اشک‌ها برای چی‌ان؟ چرا باید یهو یادت بیافتم و اشکم دربیاد؟ چرا باید دلم برای حسی که بهت داشتم و حسی که بهم داشتی تنگ بشه؟ چرا فراموش کردن اولین‌ها انقدر سخته؟ دلم برات تنگ شده. برای شنیدن صدای خنده‌ات، چتری‌هات، انگشتای بلندت، پوست صافت و بغلت. بیشتر از هر چیزی دلم برای آغوشت تنگ شده:)

1405/8/17


یادمه یه دوره‌ای از زندگیم دیگه واقعا حوصله‌سربر شده بود و توی دلم غر داشتم بابتش. ولی الان به حدی وقتِ سر خاروندن ندارم که فرصت نمی‌کنم بشینم به کل هفته و ماجراهای مختلف در طول هر روزش فکر کنم تا حتی به درجه‌ی هضم کردن برسه!

یا حتی یادمه یه تایم طولانی حس می‌کردم زیادی مسئولیتی ندارم و بابتش عذاب‌وجدان داشتم. و حدس می‌زدم که یا خودمو به زحمت ننداختم یا در معرض موقعیت‌های مشابه قرار ندادم. و الان انقدری در قبال برنامه‌های خودم یا مسئولیت‌هایی که توی خانواده یا حتی دانشگاه قبول کردم، حس مسئولیت دارم که آخر شبا با به یادآوردنش‌ یهو خسته میشم. اما اعتراضی ندارم. این خستگی رو به فشارِ حس ناتوانی یا شبیه بهش ترجیح میدم.

یه روزایی عصبانی می‌شدم از اینکه یه سری باورها بهم تحمیل شده و مال خودم نیست؛ ولی اخیرا استرسِ ناشی از باورها و موقعیت‌های جدید رو تجربه کردم. و تازگی‌ها تونستم حد وسطِ اون نقطه‌ی امن و منطقه‌ی جدید رو پیدا کنم و یه آرامش نسبی داشته باشم.

آدم‌هایی رو دیدم و شناختم که فکر نمی‌کردم از نظر ذهنی، مایل‌ها از من فاصله داشته باشن و دقیقا نقطه‌ی مقابل باورهای من، زندگیشون رو ساخته باشن. اولش جذاب و زیبا بود، بعدش ناامیدکننده و نهایتا با خشم و ناباوری. آیا این تعریفِ سایه نیست؟ الان که آرومم، از اینکه تونستم آدمای خیلی متفاوت از خودم رو از نزدیک ببینم و باهاشون معاشرت کنم، خوشحالم. اما به این معنی نیستش که ارزش‌های خودمو زیر پام بذارم تا همچنان یه سری روابط نه چندان جدی رو نگه دارم. از یه جا به بعد واقعا برام مهم نیست، چون دلایلی که میتونسته من رو به یک ارتباط حتی دوستی متعهد کنه رو نگرفتم. دلیلی بهم داده نشده پس منم فقط انرژی و حضورم رو برمیدارم و میبرم جایی که ارزش خلق کنه.

و میدونی چیه؟:) خدا جواب تک‌تک دعاهای ریزودرشت و ساده و عمیقم رو داده.

و هنوزم حواسش به منه که خواسته‌ی بعدیم چیه. پس به زندگی اعتماد میکنم و در جریانش که پیش میرم، یه روز دوباره می‌بینم به هر چی که میخواستم رسیدم!

پس فکر کردی حس رضایت از کجا میاد؟

بعد از خریدن یه خونه و ماشین خفن؟ نه.

از اینکه میفهمی توی مسیری که داری میری، یکی هست که حواسش به تک‌تک قدم‌هات هست. که اگه زمین خوردی یا خودش دستت رو بگیره، یا یکی رو بفرسته کمکت، یا خودتو انقدر قوی کنه که بتونی بلند شی:)

رضایت اونجاست که تو توجه و محبتِ اون ناظر عظیم رو داری. فیضش رو.

و متوجهش باشی! و از اون عشق تغذیه کنی.

1405/8/21

پاییزروزمرگیزندگی
۹
۴
Parisa Asadi
Parisa Asadi
هزاران سال اگر باران ببارد / نشوید خون ناحق را ازین خاک
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید