
آتشِ خشم از پشت كوه هاى بلند زبانه ميكشيد. ترس مشغول باد زدن دل بود. عمر مانند نسيمى از آتش مى گذشت. جوانى اما، دود ميشد و خاكه اش در لا به لاى ورق هاى كتاب قديمى قهوه اى رنگ و خاك خورده كتابخوانه اى كه خسته از استوار بودن بود، خنياگر دوام خود بود. كتابخانه، جايگاه دوده هايى بود كه از سيگارِ زندگى كام هاى سنگينى ميگرفت و اين روز ها به نفس نفس افتاده بود. صداى نفس هايش را زئوس مى شنيد اما او تنها نظاره گر ماجرا بود. هر لحظه نفس هايش سنگين تر مى شد گويى كه عقربه هاى ساعت، توانايى آن سنگينى را نداشتند.
كتابى ديگر، دوده اى دوباره و كامِ آخر.
عقربه ساعت توانش را از دست داد و كتابخانه آتش گرفت. زمان سوخت. اما ذغال هاى سياه و سفيد بر جاى مانده از آن آشوب، تامين كننده گرماى آسمانِ خدايان بود. زئوس لبخندزنان مشغول نظاره كردن اين آشوب بود. پس كتابخانه اى ديگر بنا كرد…