
اتوبوس ايستاد.
شب به راه افتاد.
و من راوى داستان شدم.
بر پهناى شب قدم ميزدم
تا عشق را بر لبان آدميان
جارى سازم
اما مردم لندلندكنان
از سرزمين عشق
نفرت درو ميكردند.
بر پهناى شب قدم ميزدم
تا اميد را بر پهناى آسمانِ تاريك
خط كشى كنم
اما در زير ابر
ابديت در كمين بود.
بر پهناى شب قدم ميزدم
تا لبخند را بر چهره ها
حكاكى كنم
اما قلب آدميان
غم را از من طلب ميكرد.
زمانيكه آخرين قدم هايم را
بر پهناى شب بر ميداشتم
اتوبوس ايستاد.
روز به راه افتاد
و من به گستره آبىِ آسمان خيره
نظاره گرِ خورشيدِ سوزان عشق شدم
كه كوه هاى نفرت را به آتش ميكشيد.
آرى، من نظاره گر جنگ عشق بودم...