نگاهش را میدزدید از هرکس گمان می کند می تواند آن زشتی ها وتنفرها و دردهای درون چشمانش را پنهان کند پشت لبخند های دروغینش
نگاهش تنفر داشت و سایه نگاهش مهربانی درون چشم هایش سراب بود بی انتها و تاریک،اما هرچه بیشتر به چشمانش زل میزدم بیشتر فرو میرفتم در این باطلاق تاریک و سیاه
به سختی میتوانست جایی را دید مبهم و دشوار تر می شد هرچه بیشتر فرو می رفتم تاریک و تاریک تر
به سختی در آن سیاهی میتوانستم گام بردارم ناگهان به دیواری برخوردم ،دیواری ساخته شده از خربار ها احساس و حرف های ناگفته
بن بست بی انتهای چشمان او مرا گرفتار خود کرده بود ،چه دردهایی چه ادم هایی میتوانستند این کارها را با او کرده باشند..! دنیایی به این سیاهی چگونه به وجود آمده بود؟..
به خودم آمدم ..دقیقه ها بود که به آیینه خیره شده بودم.