پارسال، همین روز و همین ساعت اولین پستم در ویرگول منتشر شد. پیرمردی که از من بدبختتر بود. این اولین داستانی بود که نوشتم. مثل همیشه، اعتماد به نفسم به فاک رفته بود و نمیدانم چطور شد که رو به نوشتن آوردم. فقط میدانم دلم میخواست فریاد بزنم؛ فریادی بیمعنا...
روز های اولی که توی ویرگول بودم فکر میکردم خیلی خفنم. ولی کم کم با آدم های دیگر هم آشنا شدم و دیدم که نه بابااااا... من کلی کار دارم که بتانم بهشان برسم (لهجهی کرمانشاهی یاد گرفتم تو خوابگاهمان)
روزها میگذشت و میگذشت و میگذشت. با چندین آدم نویسنده آشنا شده بودم و کم کم داشتم رو به رشد بیشتر میرفتم. متن های جنجالی مینوشتیم. انتشارات متحدین، شده بود تمام افکار و عقاید ما و بحث های سیاسی_اجتماعی هم که تنورش داغ بود را چسبیده بودیم و ول نمیکردیم. راه نسبیگرایی در پیش گرفته بودیم و از بد و خوب زمان الگو میگرفتیم برای زندگی بهتر و معتدلتر. ولی بهار متحدین هم خزان شد. یا بهتر است بگویم، بهارش را خزان کردیم. چون هدفی مثبت داشت و اثری منفی. مثل این که فردی قرمهسبزی دوست داشته باشد و بخواهیم به زور برایش قرمه سبزی بخورانیم. پس کار خودمان را در پیش گرفتیم و اصلاح را از آدمهای کنار خودمان شروع کردیم. صلح چیز بسیار خوبی است ولی برای مصلح شدن ابتدا باید با نفس خود صلح کرد.
متن های زیادی نوشته بودم که با پاک کردن حسابم (دیلیت اکانت؛ پارسی را پاس میدارم با اینکه ترکم!) پریدند. البته یک نسخه از هرکدام از متنهایم دارم.... چرت و پرت، دلنوشت، داستانک، شعرانه، آوای دل و خیلی سبک های دیگری که برای خودم و مخاطب سبک بندی کرده بودم.
نوشته های جنجالی و باحالی (از نظر خودم) داشتم؛ کاری به کار BTS فن ها نداشته باشید، گفتوگو با دستانداز، پستی در رابطه با همجنسگرایی و مشکلات این قشر 3درصدی جامعه و البته متن هایی که به مذاق بچه های ویرگولی خوش آمده بود.
شعر نوشتنم در این بخش از تاریخ زندگیام جوانه زد. تخمش در دل بود و طراوت ویرگولیان بود که جانش بخشید و توانستم خر رم شدهی کمالگرایی را رام کنم.
آسمان و ماه و دریا و فلک در گذرند
این جهان را قلم توست که میپوشاند
میدانید... به نظر من انسان دو قبر دارد. یکی قبری از جنس خاک که جسمش را نشان کرده است و دیگری قلمش که قبر روح اوست
شب و روزتان به خوشی و خرمی و سرشار از خودآگاهی:)
دوم آبان سال یکهزار و چهارصد و دو
