در حیاط دانشکدهی علوم اجتماعی نشستهام. هوا ابریست. ولی نه از آن ابرهایی که مثل لحاف بر روی آسمان میافتد. جوری که انگار در کاسهای پر از پشمک حاج عبدا... گیر کرده باشی. هوا خوب است. از روی هودی کامشن پوشیدهام و به لبخند دانشجو ها گوش میدهم. عجیب است؛ این ها حتی لبخند هایشان هم صدا دار است!
دوست دارم همصحبتی پیدا کنم ولی میلی به صحبت کردن ندارم! پارادوکس عجیبیست این بشر. در خیر دنبال شر است و در شر دنبال خیر!
همین الان پسری توجهم را به خود جلب کرد. موهایش را رنگ زده، مدل موهایش خاص است، پیرسینگ هم به گوش دارد. ای لعنت به ابی! بدم میاد از ادا اطوار هاش و این اسکل ها دارند ابی گوش میدهند! لعنتییییی حداقل خودت باهاش نخون... میخونی هم مثل آدم بخوووون نه اون همه فالش!!!!!
ببخشید متن از دستم در رفت محاورهای شد. میگفتم. گله گله دختر از کنارم رد میشوند فارغ از یک پسر. کلا علوم اجتماعی دانشجوهای پسر خیلی کمی دارد. فکر کن در یک کلاس ۵۰ نفرهی روانشناسی، فقط ۵ پسر داریم!
اوه لعنتی!!! داشتم دنبال صاحب صدایی میگشتم و نا خودآگاه روی یکی از دختر ها زوم کردم. او هم داشت نگاهم میکرد. الان سوءتفاهم پیش میآید که هولم! بروم یک دوری بزنم و برگردم
همهی آدم ها، کوهی از درداند.
الان سر کلاس نشستهام. غمگینم. حراست دانشکده تمام کوچههای اطراف دانشکده را میگردد. باید برای سیگار، جایی دورتر برویم. جایی که دست حراست بهمان نرسد!
دختر ها کلاس را روی سرشان گذاشتهاند. شور صدایشان ساختمان را به لرزه در میآورد. ولی اینها هم کوه درداند.
از وقتی اینجا هستم به یک نقطهی قوت خودم پی بردهام؛ قابل اعتماد بودنم! شاید چون اعتمادم را به آنها میبخشم، آنها هم به من اعتماد میکنند:) به هر حال، تا همین الان همهی دوستانم با من خودشان بودهاند؛ با درد ها و آمال و آرزو ها....
