انسان چگونه از جهان عینی، تصویری ذهنی پدید میاورد؟
زبان چه نقشی در شکلگیری آگاهی دارد؟
تجربه انضمامی و انتزاعی چیستند؟
فلسفهی آگاهی به چه صورت بوده است؟
مسئله انسان قبل از اینکه چیستی آگاهی باشد، چگونگی آگاهی بوده است. انسان ها این توانایی را دارند که از تجربه و حس فراتر رفته و عمیقتر از ادراکات حسی پیش روند. به نوعی میتوانند اجزا را درک کرده و کل را به کمک اجزا دریابند. در فلسفه علمی جدید هم مطالعه شناخت و علم بیش از انکه مطالعهی فی نفسه اشیا باشد، مطالعه ارتباط بین انهاست.
به چیزی از هر راهی بنگریم، به همان شیوه پاسخ خواهیم یافت. میتوانیم لیوانی را از نظر ارزشش بررسی کنیم و شیوه اقتصادی در پیش گیریم یا زیباییاش را کاوش کرده و مطالعه ما زیباییشناختی نام گیرد. یا هر راه دیگری که گسترهی ذهن انسانی را نشان داده و فراحسی بودن ادراکات انسانی را نمایان میسازد.
انسان میتواند بدون اینکه شیء مورد نظر در دسترس باشد هم از آن استدلال کند که ریاضیات جلوهای از ان است. دو بعلاوه دو را بدون دیدن، میتوان چهار استدلال کرد که نشانگر قدرت ذهن و واجد وسیله دریافت و پردازش اطلاعات به مراتب پیچیدهتری از ادراک مستقیم است.
ویژگی انسان علاوه بر شناخت حسی، شناخت عقلانی است که میتواند علاوه بر صورت بر ماهیت وارد شود.
بر اساس دیدگاه دکارت جانواران ذهن و رفتاری مکانیکی دارند و به نوعی جبر بر انها سلطه دارد ولی انسان اینگونه نیست. به چه علت؟ انسان از عالم روحانیت خصلتی گرفته و اسم آن روح است و انسان به موجب این روح، توانایی تفکر انتزاعی و آگاهی دارد. این پدیده را نمیتوان از پدیده های مادی استنتاج کرد زیرا آگاهی انسان نوعی مسئله الهیاتی است.