زندگی مجموعهای از درد و غم های متوالی و گاهی خوشی های به یاد موندیه که آدما رو پخته تر میکنه تا خام نمیرن!
این تعریف من از زندگیه!! همینقدر پوچ و خالی! پس آدم میتونه خام بمیره و شاید هم پخته!
ته هر چیزی فناست. زندگی من، زندگی این کره خاکی، زندگی گیتی... پس زندگی به درد بخور نیست! حالا که دنیا اینجوری و در این حد الکیه چیکار میشه کرد؟ باید آدم بود!
من خیلی دوست دارم به آدما کمک کنم. عاشق این کارم. لبخند آدما بهترین هدیه برای منه و فکر میکنم هر لحظه که یکی رو شاد میکنم زندگیم سنگین تر و بار روی دوشم سبک تر میشه....
یه مکانیکی بود یخورده مونده به سه راه مسکن _سه راهی که در واقع یه چهار راهه_ یه 206 صندوقدار لجنی داشت خیلی خوشگل بود. بهش گفتم عمو عجب ماشین خوشگلی داری یه تخته پیدا کن بزن به تخته! با اون لباس مکانیکی و مو های جوگندمی خیلی جدی به نظر میرسید ولی یه لبخندی زد دلم غش رفت!
ارتباط برقرار کردن با آدما برا خیلی لذت بخشه! میدونی... زندگی اونقدری کوتاه هست که قدر لحظه لحظهشو بدونی و اونقدری دراز هست که به هر ادمی که رسیدی کمکی برسونی و یا شاید شادش کنی. خیلی وقته اینجوری از ته دل چیزی ننوشتم که مخاطب منو از پشت مانیتور لمس کنه. نمیدونم چرا ولی دوس دارم همهی آدما درک کنن چقدر حال میکنم وقتی آدمایی رو میبینم که نفس راحت میکشن زیر فشار ها! دوس دارم آدمایی رو که بلدن و خجالت نمیکشن که گریه کنن! دوس دارم آدمایی رو که یه زمانی میخواستن خودکشی کنن و دووم آوردن و الان واس خودشون کسی شدن! دوس دارم کسایی رو که دنبال علاقهشون میرن و خودشونو وادار به پیروی از آرزوهای محقق نشده پدر و مادر خودشون نکردن!
من پوریاعم! سرزمینی که توش زندگی میکنم همین ایرانه! ولی من سعی میکنم به آدما کمک کنم و نتیجههای عجیب و غریبی دیدم و الان دنیا واسم شده سرزمین عجایب! واقعا آدما مهربون تر از اون چیزی ان که فکرشو میکنین! آدما خیلییییییی خوبن! فقط باید بهشون بها بدی و واسشون ارزش قائل شی حتی اگه بهت بها ندن! چون تنها یه عدهی کمی هستن که وقتی بهشون بها بدی خودشونو میگیرن! بقیهی آدما از لاک دفاعی شون میان بیرون... عین یه گربهای که پنجه نشون داده اولش یهویی ملوس ترین موجود روی زمین میشن اگه بهشون بها بدی! بها دادن هم این نیست که براشون خرج کنی... اینه که بهشون ثابت کنی با رفتارت و با کلامت، تو لایق محبتی:)
خسته میشن آدما از زندگی و دست میکشن... ولی همیشه منتظر یه منجی هستن! یکی که بهشون لبخند بزنه و این حس لیاقت رو درشون ایجاد کنه! پس لبخند بزن که منجی باشی!
اینا روانشناسی زرد نیست! صرفا حرف هایی از ته دله!