هر روز نظارهگر مرگ آفتابم. شب بر آسمان رخنه میکند و چشم را خیره به سقف گیتی... که در بین صور فلکی، ستارهی عشقمان را پیدا کنم. هراسانم از انتخاب چون هر آنچه منتخب است بیمهری میکند و میمیرد و خاموش میشود و بی فروغ.
گویند جهان دو روز است. روز خوشی و روز ناخوشی. پس این روحِ کرختم را چه کنم که جزو این دو روز نیست. شاید که این گاه، گاهِ مرگ های ساعتی باشد. همان مرگ های میان زندگی روزانه و همان ممات مابین حیات.

فکر کنم در آسمان جز سبز و طایفهی سبز هر رنگ دیگری باشد. از نارنجی غروب تا بنفش طلوع. شاید رنگ من هم سبز باشد که آسمان ها نمی پذیرندم. یا گویی زیادی زمینیام و احتمالا همین است. از آسمان بر زمین و زمانی هم از زمین به زیرِ زمین. آری همین است زندگی
تختی برای خواب ، خوابی برای جان
جانی برای مرگ ، مرگی برای یاد
یادی برای سنگ این بود زندگی
جانی برای مرگ ، مرگی برای یاد
یادی برای سنگ این بود زندگی
حسین پناهی